In de kast ligt een kleine blauwe want.
Hij heet Wantje.
Buiten is het winter.
De lucht is wit.
De dag is kort.
Mama pakt Wantje.
«Kom maar mee,» zegt ze zacht.
«Hop, hop,» zegt Wantje in zijn hoofd.
Hij is een beetje stil.
De lucht is koud.
Buiten zegt de sneeuw «zacht-zacht».
De voetjes van het kind zeggen «krk krk» in het pad.
Wantje voelt de hand in zich.
Warm.
Zacht.
«O, fijn,» denkt Wantje.
De neus van het kind is rood.
De wangen zijn rond en roze.
«Brrr,» zegt het kind.
«Ha,» lacht mama.
«Wij hebben Wantje.»
De wind zegt «woesh».
De bomen zijn stil.
Het licht wordt snel donker.
Een lampje doet «klik».
Het is geel en warm.
Wantje ziet een vogel.
De vogel hopt in de sneeuw.
«Tjiep tjiep,» zegt de vogel.
Het kind lacht «hihihi».
Wantje voelt zich dapper.
Dan gaan ze weer naar huis.
De deur doet «tok».
Binnen is het rustig.
De kachel zucht «mmm».
Mama zegt: «Lekker warm.»
Mama legt Wantje op de kapstok.
Hij rust naast zijn vriend, de muts.
Buiten is het koud en stil.
Binnen is het zacht en veilig.
Wantje sluit als het ware zijn ogen.
Zo leert Wantje: in elke koude dag zit warme gezelligheid.
