Kleine Emma zat naast haar mama in de sneeuw. "Kijk, sneeuw!" zei mama met een glimlach. Emma keek rond. De sneeuw was wit en zacht.
"Mama, sneeuw koud?" vroeg Emma, terwijl ze een klein handjevol sneeuw pakte. Mama knikte. "Ja, sneeuw is koud," zei ze.
Emma lachte en gooide de sneeuw in de lucht. "Sneeuw hoog!" riep ze vrolijk. De sneeuw viel zachtjes terug op de grond.
Mama pakte twee kleine schuifjes. "Kijk, Emma," zei ze. "We gaan glijden." Emma klapte in haar handjes. "Glijden, glijden!" riep ze blij.
Emma ging op het schuifje zitten. Mama hield haar goed vast. "Klaar, Emma? Eén, twee, drie!" zei mama, en ze duwde het schuifje zachtjes vooruit.
Emma gilde van plezier. "Snel, mama, snel!" riep ze. De sneeuw gleed onder hen door, en Emma's lach klonk door de lucht.
Ze stopten onderaan de heuvel. "Nog een keer!" zei Emma. Mama glimlachte en knikte. "Nog een keer!" herhaalde Emma.
Terwijl ze terug naar boven klommen, voelde Emma de sneeuw onder haar laarsjes knisperen. "Knisper, knisper," zei ze zachtjes.
Bovenaan de heuvel zei mama: "Emma, sneeuw is leuk, hè?" Emma knikte heftig. "Ja, sneeuw leuk!" zei ze.
Samen genoten ze van de winterse dag. De lucht was fris, en het lachen van Emma maakte de dag warm en speciaal. Winter was mooi, dacht Emma. Winter was leuk!
