Lotte is een klein meisje. Ze is twee jaar oud. Buiten ligt er overal sneeuw. Lotte heeft een warme muts op. Ze trekt haar dikke jas aan. "Mama, sneeuw!" roept Lotte blij.
Mama en Lotte lopen naar het park. Het park is helemaal wit. "Kijk, Lotte," zegt Mama. "De bomen hebben een witte jas aan."
Lotte ziet voetstapjes in de sneeuw. "Wie is dat?" vraagt Lotte nieuwsgierig. Mama lacht. "Misschien is het de sneeuwfee," zegt ze zachtjes.
"Sneeuwfee?" vraagt Lotte. Ze kijkt rond. "Waar is ze?"
"Sneeuwfee houdt van koude dagen," zegt Mama. "Ze verstopt zich in de sneeuw."
Lotte lacht. Ze maakt een sneeuwbal. "Sneeuw is leuk!" roept ze.
"Ja, sneeuw is leuk," zegt Mama. Ze maakt ook een sneeuwbal. Ze gooien de sneeuwballen zachtjes naar elkaar.
"Sneeuwfee houdt van lachen," zegt Mama. "Ze vertelt verhalen in de wind."
Lotte luistert. "Ik hoor de wind," zegt ze.
Mama knikt. "De wind vertelt verhalen over ijsberen en sneeuwpoppen."
Lotte kijkt naar de lucht. "Vertel me een verhaal, Mama," vraagt ze.
Mama vertelt over een ijsbeer die danst in de sneeuw. Lotte luistert aandachtig. Ze lacht.
"De winter is mooi," zegt Mama. "We hebben plezier samen."
"Ik hou van sneeuw," zegt Lotte. Ze trekt Mama's hand. "Laten we een sneeuwpop maken!"
Mama en Lotte maken samen een sneeuwpop. Ze geven hem een wortelneus. "Hallo, sneeuwpop!" zegt Lotte.
Samen genieten Lotte en Mama van de winter. Het park is als een sprookje. De sneeuwfee glimlacht vast ergens in het stille wit.
