Lina is een klein meisje. Ze is 18 maanden oud. Het is bedtijd. Mama zegt: "Lina, tijd om te slapen."
Lina kijkt naar de kamer. Het is donker. Ze zegt: "Mama, het is eng."
Mama knielt naast Lina. "Het is oké, schat. Ik ben hier."
Lina kijkt naar de schaduw op de muur. "Wat is dat?" vraagt ze.
"Dat is gewoon een schaduw," zegt Mama. "Het is niets om bang voor te zijn."
Lina pakt haar knuffel. "Knuffel, ben je bang?" vraagt ze aan de knuffel.
Mama lacht. "Je knuffel is niet bang. Hij is sterk."
Lina knijpt in haar knuffel. "Oké, knuffel. Jij bent sterk."
Mama zegt: "Laten we samen tellen. Eén, twee, drie..."
Lina telt mee. "Vijf, zes, zeven!"
"Zie je? Het licht komt van de sterren," zegt Mama. "Ze zijn mooi en helpen ons."
Lina kijkt naar het raam. "Sterren! Mooi!"
"Ja, schat," zegt Mama. "Slaap maar lekker. Ik ben dichtbij."
Lina sluit haar ogen. Ze voelt zich veilig. "Slaap lekker, Mama."
"Goede nacht, Lina," fluistert Mama.
Lina droomt van sterren en knuffels. Het is niet meer eng.