In een rustig dorpje woonde een vrouw genaamd Anna. Anna hield van sterren en de maan. Op een dag vond ze een kleine, vrolijke raket in haar tuin. De raket had een groot raam en veel gekleurde knoppen.
Anna stapte voorzichtig in de raket. Ze drukte op een groene knop. "Waar gaan we heen?" vroeg Anna. "Naar de sterren," zei de raket met een zachte stem.
De raket vloog de lucht in, omhoog naar de sterren. Anna keek naar buiten en zag de aarde kleiner worden. "Wauw, wat mooi," zei Anna. De sterren glinsterden als kleine lichtjes.
De raket vloog naar een grote, ronde maan. Anna zag kraters en bergen. "Zullen we landen?" vroeg Anna. "Ja," antwoordde de raket. Ze landden zachtjes op de maan.
Anna stapte uit en voelde de zachte maangrond onder haar voeten. Ze maakte een maanengel in het stof. "Dit is leuk," lachte Anna.
Na een tijdje zei de raket: "Tijd om naar huis te gaan." Anna knikte. Ze stapte terug in de raket en ze vlogen naar huis.
Thuis aangekomen zei de raket: "Tot ziens, Anna." Anna zwaaide en glimlachte.
Samen ontdekken maakt alles mooier.
