Op een mooie zonnige ochtend besloot kleine Tom buiten te spelen. "Hop, hop," sprong hij vrolijk de tuin in. De vogels zongen en de bloemen dansten in de wind. Tom keek om zich heen en zag veel mooie dingen.
Hij zag een bij die van bloem naar bloem vloog, "Bzzz," zoemde de bij. Mama kwam naar buiten en zei: "Bijtjes helpen bloemen groeien, Tom. Ze zijn heel belangrijk." Tom knikte en glimlachte.
In de hoek van de tuin zag Tom een hoopje afval. "Wat is dat, mama?" vroeg hij. Mama legde uit: "Dat is rommel, Tom. Het is niet goed voor de natuur." Tom dacht na en zei: "Ik wil helpen, mama."
Samen met mama pakte Tom een klein emmertje. "Plop, plop," deed het afval in het emmertje. Ze maakten de tuin netjes en schoon. Tom voelde zich trots. Mama gaf hem een dikke knuffel. "Goed gedaan, Tom," zei ze lief.
De zon ging langzaam onder en de lucht werd oranje en roze. Tom gaapte en mama tilde hem op. "Elke kleine hulp maakt de wereld beter," fluisterde mama zachtjes.
Tom glimlachte en sloot zijn ogen. Hij droomde van bijtjes, bloemen en een mooie schone wereld.
Zelfs de kleinste handjes kunnen grote dingen doen.
