Lina is één jaar. Ze loopt met mama in de tuin. Het is lente. De lucht ruikt fris. Lina ademt diep. “Mmm,” zegt Lina.
Op het gras ligt dauw. Het voelt koel aan haar hand. Mama zegt: “Zacht, hè?” Lina knikt.
Bij de struik zit een klein knopje. Groen en rond. Lina wijst. “Bloem?” vraagt Lina. “Ja,” zegt mama. “Binnenkort open.” Lina kijkt heel stil.
Er zoemt een bij. Het geluid is zacht. Lina volgt de bij met haar ogen. De bij gaat naar een geel bloempje. Lina ruikt eraan. Het ruikt zoet.
Een vogeltje zingt. “Piep piep,” zegt Lina en lacht. Mama lacht ook. Ze luisteren samen. De zon warmt Lina haar wangen.
Lina ziet een slak op het pad. Ze kruipt langzaam. Lina hurkt. “Hoi slak,” zegt Lina. Mama zegt: “We laten hem rustig gaan.” Lina zwaait met kleine hand.
Binnen drinkt Lina warme melk. Ze voelt zich rustig. Buiten wiegt de wind de takken.
Moraal: Als je rustig kijkt en luistert, zie je hoe lente elke dag kleine cadeautjes geeft.