In een mooi, wit bos lag een klein jongetje. Zijn naam was Max. Max was één jaar oud en hij hield heel veel van kerst! Hij keek naar de sneeuw die als een zachte deken op de grond lag. “Kerst komt eraan!” zei Max vrolijk. “Kerst is leuk!”
Max had een grote, warme muts op en zijn handschoenen waren rood. Hij liep door de sneeuw en zijn voetstappen maakten zachte geluiden. “Sneeuw, sneeuw!” lachte hij. Max zag de bomen met glinsterende lichtjes. “Wauw!” zei Max. “Zo mooi!”
Plotseling hoorde Max een raar geluid. “Wat is dat?” vroeg hij. Het klonk als een klein, verdrietig geluid. Max keek om zich heen. Daar, achter een boom, zat een klein konijntje. Het konijntje had een blauwe strik om zijn nek en keek heel treurig.
“Wat is er, konijntje?” vroeg Max. Het konijntje snifte. “Ik ben mijn kerstcadeautje kwijt,” zei het. “Ik kan het niet vinden!”
Max voelde een warm gevoel in zijn hart. “We gaan het zoeken!” zei hij. “Samen!” Het konijntje knikte. “Ja, samen!”
Max en het konijntje zochten onder de bomen en tussen de sneeuw. “Hier niet,” zei Max. “Daar niet,” zei het konijntje. Maar toen, ineens, zag Max iets glinsteren. “Kijk!” riep hij.
Het was een prachtig, versierd doosje. “Mijn cadeautje!” zei het konijntje blij. Max lachte. “We hebben het gevonden!”
Het konijntje sprongetje van blijdschap. “Dank je, Max! Je bent mijn beste vriend!” Max voelde zich gelukkig. “Kerst is magisch!” zei hij.
Samen gingen ze terug naar huis, met het doosje en een grote glimlach. “Kerst met vrienden is het mooiste,” zei Max. En zo vierden ze samen de mooiste kerst ooit!
