Lina en de Verloren Ster
Er was eens een kleine meisje, Lina. Lina was achttien maanden oud. Ze had grote, glanzende ogen en een lach die als de zon scheen. Op een mooie dag, terwijl ze in de tuin speelde, zag ze iets glinsteren tussen de bloemen.
"Wat is dat?" vroeg Lina nieuwsgierig. Ze liep dichterbij. Het was een ster! Een kleine, gouden ster. "Wow!" zei Lina. "Een ster!"
Maar de ster was verdrietig. "Ik ben verloren," zei de ster met een zachte stem. "Ik wil terug naar de lucht."
Lina dacht na. "Ik kan je helpen!" zei ze vastberaden. "We moeten je terug brengen!"
Samen met haar vriendje, de konijn Benny, begon Lina aan het avontuur. "We moeten hoog, heel hoog!" zei Benny. "Laten we naar de grote boom klimmen!"
Lina en Benny klommen samen in de boom. "Kijk, daar is de lucht!" zei Lina. Ze stak de ster omhoog. Maar de ster voelde nog steeds niet thuis.
"Waar moeten we heen?" vroeg Lina. "Misschien naar de regenboog!" zei Benny enthousiast.
Dus renden ze naar de regenboog. "Hier is de regenboog!" riep Lina. Ze staken de ster naar de kleuren. Maar de ster trilde. "Ik wil naar de lucht!" zei de ster.
Lina en Benny keken naar elkaar. "We moeten harder proberen," zei Lina vastberaden.
"Ja! We kunnen het!" zei Benny.
Lina besloot om te springen. Ze sprong zo hoog als ze kon. "Hoog, hoog, hoog!" riep ze. De ster begon te stralen.
Met een grote sprongetje, "Hop!" liet Lina de ster los. De ster vloog de lucht in! "Ja!" juichten Lina en Benny.
De ster glinsterde en straalde. "Dank je, Lina! Dank je, Benny!" zei de ster. "Ik ben weer thuis!"
Lina en Benny keken naar boven. De ster twinkelde helder in de lucht. "We hebben het gedaan!" zei Lina blij.
En zo eindigde het avontuur van Lina en Benny. Ze hadden een vriend geholpen en dat voelde heel goed. "Samen zijn we sterk!" zei Lina met een grote glimlach.
En de sterren bleven altijd stralen, dankzij de moedige Lina en haar vriend Benny.
