Luna is twee. Ze wordt wakker. Luna lacht. Haar knuffel heet Pip. "Goedemorgen, Pip," zegt Luna.
Luna wil op pad. Niet ver. Gewoon thuis. Maar het voelt groot. Ze trekt haar sokken aan. Een sok rolt weg. Oei! De sok ligt onder de stoel. Luna kruipt. Ze reikt. "Ik kan het," zegt ze. Pip helpt. Pip tikt met zijn poot. De sok schuift. Gelukt.
In de gang ligt een rij kussens. Dat is het pad. Stap. Stap. Spring. Plof. Ze is dapper en blij.
Bij de keuken is een plasje. Het is sap. Het ruikt zoet. Luna stopt. "Glad," zegt ze. Ze denkt na. Ze haalt een doek. Ze dept zacht. Mama ziet het. "Goed plan," zegt mama. Samen vegen ze. Het pad is weer droog.
De deur naar de tuin is zwaar. Luna duwt. Het lukt niet. Ze zucht. Dan telt ze. "Een, twee, drie!" Mama duwt mee. De deur gaat open. Wind waait. Gras danst. Luna zwaait. "Hallo, dag!"
Ze zoekt een bloem. Ze ziet een mier. Ze zegt zacht: "Dag, kleine held." Ze glimlacht. De wereld is lief en groot.
Met kijken, slim doen en lieve hulp is elke dag fijn en veilig.
