Lina is één jaar. Ze heeft een kleine rugzak. In de rugzak zit een doekje en een koekje. Ze lacht. “Hop!”
Vandaag is de gang een groot pad. De deur is een poort. Lina tikt. “Tok-tok.” Mama doet open. “Zullen we op avontuur?” zegt mama. Lina knikt. “Ja!”
Op de vloer ligt een kussen. Het is een berg. Lina kijkt goed. Ze zet één voet. “Stap.” Nog één. “Stap.” Ze wiebelt even. Mama houdt haar hand. Lina ademt rustig. “Oef.” Dan staat ze boven. “Hoera!” zegt mama.
Daarna komt een wasmand. Die is een boot. Papa schuift hem zacht. “Sjoef.” Lina gaat erin zitten met haar beer. Beer zegt: “Brrr.” Lina lacht. “Boot!”
Maar oei, een sok ligt op de weg. Lina stopt. Ze kijkt. Ze denkt. Dan pakt ze de sok. “Pak.” Ze legt hem in de mand. “Klaar,” zegt Lina. Papa klapt zacht. “Knap!”
In de keuken glimt de lepel. Het is een tover-roeispaan. Lina tikt op de pot. “Ting-ting.” Ze roert in de lucht. “Roer-roer.” Mama giechelt. “Wat kook jij?” Lina zegt: “Soep!” en ze geeft mama een kus.
Dan ziet Lina de hoge stoel. Die is een toren. Ze wil omhoog. Mama zet een krukje neer. Lina kijkt, wacht, en klimt. “Hop… hop.” Boven zwaait ze. “Dag!” zegt ze.
Ze gaan weer naar de bank. Lina kruipt in een deken. “Zacht,” zegt ze. Mama geeft het koekje. “Mmm.”
Samen leren ze: als je rustig kijkt en elkaar helpt, wordt elke kleine stap een fijne avontuur.
