Mila, Noor en Sam zijn twee jaar. Ze spelen in de woonkamer. Er ligt een zacht kleed. Er staat een lage tafel. Op de bank ligt een rode knuffelbeer.
Mila klapt in haar handen. «Ik wil Beer!» zegt ze.
Noor kijkt. «Beer weg,» zegt ze zacht.
Sam wijst naar de bank. «Hier was hij,» zegt hij.
Oei. Een klein mysterie. Maar het voelt niet eng. Het is net een spel.
Mila zegt: «Wij zijn speur-kindjes!» Sam lacht. Noor knikt.
Ze kijken goed. Op het kleed zien ze iets. Een klein pluisje, rood. Mila pakt het. «Rood!» zegt ze.
Sam kruipt. «Kijk, spoor!» zegt hij. Op de grond ligt nog een rood pluisje. En nog één. Ze liggen als kleine stipjes naar de deur.
Noor staat op. «Langzaam,» zegt ze. Ze lopen met kleine stapjes. Mila houdt Sam zijn hand. Sam houdt Noor haar hand. Zo zijn ze samen.
Bij de deur ligt een sok. Een grote sok. Mila tikt erop. «Sok!» zegt ze.
Sam kijkt erachter. «Niet hier,» zegt hij.
Noor wijst naar de gang. «Daar!» zegt ze.
In de gang staat een mand met was. De mand is laag. Sam ruikt. «Mmm, zeep,» zegt hij.
Mila kijkt in de mand. Ze ziet iets roods. Ze maakt grote ogen. «Beer slaapt!» zegt ze.
Noor lacht. «Beer in mand,» zegt ze.
Sam pakt Beer. Hij is warm en zacht. Er zit een sok op zijn hoofd. Sam giechelt. «Beer heeft hoed!» zegt hij.
Mila knuffelt Beer. «Gevonden!» zegt ze blij.
Dan komt mama. Ze ziet de drie. «Wat doen jullie?» vraagt ze.
Noor zegt: «Wij speur-kindjes. Beer was weg.»
Sam zegt: «Rode pluisjes. Sok. Mand.»
Mama knikt. «Slim! Ik deed de was. Beer viel erin. Hij wilde mee.» Mama geeft Beer een kus.
Mila zet Beer op de bank. Noor legt de sok terug. Sam doet de mand dicht.
Ze gaan weer spelen. Iedereen is rustig. Iedereen is blij.
Moraal: Samen kijken, samen helpen, en zacht praten maakt elk klein mysterie snel weer fijn.
