Beer Bo woont in een huis met zijn zusje, Beer Bibi. Ze zijn klein. Ze zijn zacht. En ze zijn heel nieuwsgierig.
Vanmorgen ruikt de keuken naar pap. “Mmm,” zegt Bo. “Mijn pap!”
“Mijn pap!” zegt Bibi.
Bo pakt de grote lepel. Bibi pakt ook een lepel. Tik! Tik! De lepels botsen.
“Au,” zegt Bibi, en ze kijkt boos.
Bo kijkt ook boos. “Hmpf.”
Mama Beer zet twee kommetjes neer. “Kijk,” zegt mama. “Twee papjes.”
Bo wil de blauwe kom. Bibi wil ook de blauwe kom.
“Die is van mij,” zegt Bo.
“Die is van mij,” zegt Bibi.
Bo draait zijn kom om. Oeps. Plop! Pap op de tafel.
Bibi schiet in de lach. “Plop-plop!”
Bo kijkt naar de pap. Dan ook naar Bibi. Zijn mond trilt… en dan: “Hihi!”
Ze lachen samen. “Hahaha!”
Mama pakt een doek. “Sssst, rustig,” zegt mama. “We vegen het weg.”
Veeeg, veeeg. De tafel is weer schoon.
Bo en Bibi krijgen elk een kom. Bo krijgt blauw. Bibi krijgt groen.
Bo steekt zijn lepel in de pap. “Slurp.”
Bibi doet ook: “Slurp!”
Bo maakt een gek geluid. “Poeiep!”
Bibi doet mee. “Poeiep!”
Ze proesten. Spat! Een klein spetje pap op Bo's neus.
“Bo heeft een snor!” roept Bibi.
Bo zet ook een snor op Bibi. “Nu jij!”
Ze eten verder. Rustig. En nog een beetje giechelig.
Moraal: Als je samen lacht en deelt, wordt een klein gedoe snel weer fijn.
