Kleine Max zat op het tapijt met zijn knuffelkat, Muis. Muis keek Max aan en zei: "Miauw, ik heb een idee!" Max keek verbaasd. "Muis, jij kan praten?"
Muis knikte. "Laten we vliegen!" zei Muis. Max lachte. "Vliegen? Hoe dan?"
Muis sprong op een kussen. "Op een kussen, natuurlijk!" Max klapte in zijn handjes. "Ja, laten we vliegen!"
Max en Muis klommen op het kussen. Ze wiebelden en giechelden. "Vlieg, kussen, vlieg!" riep Muis. Het kussen bleef stil liggen.
Muis zuchtte. "Misschien hebben we meer kussens nodig." Max vond nog een kussen. Ze stapelden ze op elkaar. "Nu gaan we echt vliegen!" zei Max.
Ze wiebelden weer. "Vlieg, kussens, vlieg!" Maar de kussens vielen om. Max en Muis vielen zachtjes op de grond. Ze lachten samen.
Max geeuwde. "Misschien kunnen we beter dromen over vliegen." Muis knikte. "Ja, dromen is fijn."
Max legde zijn hoofd op het kussen. Muis kroop dicht bij hem. "Welterusten, Max," fluisterde Muis. "Welterusten, Muis," fluisterde Max terug.
En zo vielen Max en Muis in een diepe, vrolijke slaap, dromend van kussens die echt konden vliegen.
