Begin
Vanmorgen springt Noor uit bed. Noor is vier jaar. Zijn sokken hebben kleine worteltjes erop. “Kijk, mama! Mijn konijn-sokken!” zegt hij.
In de keuken ruikt het naar warme broodjes. Op tafel staat een mandje met gekleurde eitjes. En er ligt een grote, lege doos met een deksel.
Mama knipoogt. “Vandaag is het Pasen. Tijd voor eieren zoeken.”
Noor klapt in zijn handen. “Eieren! Choco-eieren?”
“Ook,” zegt papa. “Maar eerst krijg je dit.” Papa geeft Noor een klein mandje. Het mandje heeft een geel lint.
Noor kijkt rond. De kamer is vrolijk. Er hangen slingers. Een papieren kuiken lacht vanaf de kast. Buiten schijnt de zon door het raam, alsof de zon ook mee wil zoeken.
Op de vloer ligt een kaart. Het is een kaart van de tuin. Er staan simpele tekeningen op: een boom, een zandbak, een struik. En drie dikke pijlen.
“Een schatkaart!” roept Noor. “Ik ben een eier-piraat!”
Mama lacht. “Een vriendelijke piraat.”
Noor zet zijn mandje stevig vast om zijn arm. “Ik ga nu. Ik ben klaar.”
Papa doet de achterdeur open. “Voorzichtig. En als je iets raars ziet… zeg maar gewoon ‘hallo'.”
Noor knikt heel serieus. “Hallo, raar.”
Midden
In de tuin ruikt het naar nat gras en lente. Noor loopt langzaam, want zoeken is ook kijken. Hij volgt de eerste pijl op de kaart, naar de grote boom.
Bij de boom staat een bloempot. In de pot zit… iets glimmends. Noor buigt. “Ik zie jou,” fluistert hij.
Het is een chocolade-ei, met blauwe sterretjes. Noor pakt het op. “Hallo, ei.”
Het ei voelt een beetje warm, alsof het net uit de zon komt. Noor stopt het in zijn mandje. Tok-tok, zegt het mandje zacht, tegen zichzelf.
Noor kijkt meteen om zich heen. “Mandje, kun jij praten?”
Het mandje blijft stil. Maar het gele lint wiebelt. Wiebel-wiebel, alsof het lacht.
Noor grinnikt. “Oké. Jij bent een lach-lint.”
Hij loopt naar de zandbak, naar de tweede pijl. Daar staat een plastic schepje. Er zit zand in. Noor schept een beetje. Niet te veel. Alleen een klein bergje.
Plop. Iets rolt eruit. Een rood ei! Niet van chocola, maar van papier. Er staat een tekening op: een konijn met een strik.
Noor tilt het ei op. Het papier-ei gaat open, alsof het een mondje heeft. Binnenin zit een klein briefje.
Noor kan nog niet alles lezen, maar mama heeft hem letters geleerd. Hij ziet een grote N. Dat is van Noor. Hij ziet ook een tekening van een wortel.
Er staat: “Volg de wortel.”
Noor kijkt rond. En ja hoor: aan de rand van de zandbak ligt een wortel. Een echte. Met groen haar. Hij pakt hem op.
De wortel kietelt zijn hand, heel zacht. Noor lacht. “Jij bent een kietel-wortel!”
Dan hoort hij een heel klein geluidje. Niet eng. Meer een piepje, alsof iemand een belletje heel zacht aanraakt.
In de struik zitten twee ogen. Grote, vriendelijke ogen. De struik beweegt. Bladjes trillen. En dan… schuift er een klein konijntje naar voren. Het heeft een mini-rugzakje om.
Noor gaat hurken. “Hallo, konijn.”
Het konijntje knippert. Zijn neus gaat wiek-wiek-wiek. Het wijst met zijn pootje naar Noor's wortel.
“Wil jij die?” vraagt Noor.
Het konijntje knikt. Noor legt de wortel voor het konijntje neer. Het konijntje pakt hem en stopt hem in zijn rugzak, alsof het heel netjes is.
Dan maakt het konijntje zijn rugzak open. Er komt een klein, goud glimmend eitje uit. Niet groot. Precies zo groot als Noor's duim.
Noor houdt zijn adem even in. Het eitje glanst als een zonnestraal. Op het eitje staat een piepklein kroontje.
Het konijntje duwt het eitje voorzichtig in Noor's hand.
Noor fluistert: “Dank je wel.”
Het eitje voelt licht. En ineens… hoor je heel zacht muziek. Ting-ting-ting. Alsof er iemand in de lucht op een glazen lepeltje tikt. Noor kijkt omhoog. Hij ziet niets, maar hij voelt wel: dit is een echt Paas-eitje met een beetje magie.
Noor stopt het gouden eitje in zijn mandje. Tok-tok, zegt het mandje weer. Het lint wiebelt blij.
Noor volgt de derde pijl op de kaart, naar de picknicktafel. Onder de bank ligt nog iets. Noor kijkt. Het is een grote chocoladehaas! Met een groene strik.
Noor moet lachen. “Ha! Jij lag gewoon te chillen onder de bank.”
Hij pakt de haas op. De haas is zwaar en ruikt superlekker. Noor's buik zegt: grom. Heel zacht.
Noor legt alles netjes in zijn mandje. “Ik heb boom-ei, zandbak-ei, goud-ei en haas.”
Het konijntje is er nog. Het tikt met zijn pootje op de schatkaart. En dan tikt het op de lege doos die Noor door het raam binnen ziet.
Noor begrijpt het een beetje. “O! De doos is voor de schat.”
Hij loopt naar binnen, met snelle voetjes. Mama en papa wachten al in de keuken.
“En?” vraagt mama. “Wat vond je?”
Noor zet zijn mandje op tafel. “Kijk! En… ik zag een konijntje met een rugzak!”
Papa trekt zijn wenkbrauwen op. “Een rugzak?”
Noor knikt. “Heel klein. Heel netjes.”
Mama glimlacht alsof ze iets weet, maar ze zegt alleen: “Wat bijzonder.”
Einde
Noor doet de doos open. Mama legt een zacht, geel doekje erin, als een nestje. Noor legt de chocolade-eieren en de haas erin. Voorzichtig. Dan legt hij het gouden eitje bovenop.
Ting-ting-ting, klinkt het nog één keer. Heel zacht. Mama en papa kijken elkaar aan en doen alsof ze niets horen. Maar hun ogen lachen.
Noor kijkt naar het gouden eitje. “Mag ik het houden?”
“Ja,” zegt mama. “Maar we kijken er samen naar. En als je het ergens neerlegt, dan leggen we het altijd terug in de doos.”
Noor knikt. Dat voelt fijn. Alles heeft een plek.
Papa snijdt de broodjes open. Mama smeert een beetje jam. Noor krijgt ook een klein chocolade-eitje om meteen op te eten. Hij neemt een hap. Mmm.
“Proef je Pasen?” vraagt papa.
Noor knikt met volle wangen. “Het smaakt naar zon.”
Na het eten gaan ze weer even naar buiten. Noor zwaait naar de struik. “Dag, konijntje!”
Er beweegt een bladje. Misschien was het de wind. Misschien was het een pootje. Noor lacht toch. Want het voelt alsof de tuin ook lacht.
Later, als de middag rustig wordt, zit Noor op de bank met zijn doos naast zich. Het gele lint van het mandje ligt over zijn knie. Noor streelt het lint.
“Lach-lint,” fluistert hij, “vandaag was leuk.”
Het lint wiebelt een klein beetje, alsof het “ja” zegt.
Mama geeft Noor een knuffel. Papa geeft Noor een kus op zijn haar. Buiten zakt de zon langzaam, zacht en goud.
Noor kijkt nog één keer naar het gouden eitje. Het glanst rustig. Niet luid. Gewoon warm.
“Tot morgen, magie,” zegt Noor.
En in huis is het stil en gezellig. Pasen voelt dichtbij, als een zachte deken. Noor geeuwt. Zijn ogen worden klein. In zijn hoofd huppelt een konijntje met een rugzak, heel netjes, door een tuin vol kleur.
