Op een dag, in een stad vol hoge bomen en kleurrijke bloemen, woonde er een superheldin genaamd Luna. Luna had lange, glinsterende vleugels en kon hoog in de lucht vliegen. Haar ogen waren zo helder als sterren en haar glimlach maakte iedereen blij.
Luna vloog door de lucht. "Kijk, ik vlieg!" zei ze. De vogels fladderden naast haar. "Vlieg met ons mee, Luna!" tsjilpten ze. Luna lachte en zwaaide naar de vogels.
Op de grond was een grote, boze kat. "Ik ben Karel en ik wil de bloemen pikken!" miauwde Karel. Luna keek naar beneden. "Oh nee, dat mag niet!" riep ze. "Bloemen zijn voor iedereen."
Luna riep haar vrienden. "Kom snel, we moeten Karel stoppen!" zei ze. Haar vrienden, de dappere eekhoorns, kwamen snel aan. "Wij helpen, Luna!" piepten ze.
Samen maakten ze een plan. Luna vloog rond en rond, snel als de wind. De eekhoorns verzamelden noten. "Kijk hier, Karel!" riepen ze. Karel stopte en keek naar de noten. "Hmm, lekker!" zei hij.
Luna en de eekhoorns pakten snel de bloemen en plantten ze terug. Iedereen juichte. "Goed gedaan, Luna!" riepen de vogels. Luna glimlachte. "Samen zijn we sterk," zei ze.
En zo bleef de stad vol prachtige bloemen. Luna vloog weer de lucht in. "Tot de volgende keer, vrienden!" riep ze vrolijk. De zon scheen helder en iedereen was blij.
