Op een zonnige ochtend huppelde Binkie het konijn vrolijk door het bos. De bladeren ritselden zachtjes en de vogels zongen vrolijke liedjes. Binkie had een bijzonder plan. Hij wilde een portret laten lachen. Dat portret hing in het huis van de oude, vriendelijke tovenaar Karel.
Binkie vond het grappig om te bedenken hoe een schilderij zou lachen. “Vandaag ga ik dat schilderij aan het lachen maken!” zei Binkie tegen zichzelf. Zijn neus bewoog vrolijk heen en weer.
Onderweg kwam Binkie zijn vriendinnetje Mimi tegen, een klein muisje met sprankelende oogjes. “Waar ga je naartoe, Binkie?” piepte Mimi nieuwsgierig.
“Ik ga het portret van de tovenaar laten lachen,” antwoordde Binkie trots. “Wil je mee?”
“Oh, dat klinkt leuk!” riep Mimi enthousiast. Samen huppelden ze naar het huis van Karel.
Bij de voordeur stond de deurbel. Het was een grote, gouden bel in de vorm van een lachend gezicht. “Ding-dong!” klonk het vrolijk toen Binkie erop drukte.
Karel, de tovenaar, deed de deur open. Zijn ogen glinsterden als sterren en hij droeg een lange paarse mantel met zilveren sterren er op. “Welkom, kleine vrienden!” zei Karel met een warme stem. “Wat brengt jullie hier vandaag?”
“We willen het portret laten lachen,” zei Binkie met een grote glimlach.
Karel lachte vriendelijk. “Dat klinkt als een magische uitdaging. Kom binnen!”
Binnen was het huis gevuld met boeken, flessen en natuurlijk het grote portret. Het portret hing boven de open haard en keek ernstig. Het was een schilderij van een oude koning met een lange baard. “O, dat portret lacht nooit,” zei Karel. “Maar jullie mogen het proberen!”
Binkie keek naar Mimi. “We moeten iets heel grappigs doen,” fluisterde hij.
“Ik weet het!” piepte Mimi opgewonden. “Laten we gekke gezichten trekken!”
Dus begon Binkie met zijn oren te wiebelen en trok Mimi haar grappigste snuit. Ze maakten gekke sprongen en draaiden rondjes. Maar het portret bleef ernstig kijken.
“We hebben iets anders nodig,” zei Binkie nadenkend. “Misschien een mopje?”
“Ja, ja!” piepte Mimi. Ze dacht even na en zei toen: “Waarom kan een konijn zo goed rekenen?”
“Waarom?” vroeg Binkie nieuwsgierig.
“Omdat hij altijd met zijn oren telt!” piepte Mimi vrolijk.
Binkie lachte hard. En toen gebeurde er iets magisch. Het portret begon langzaam te glimlachen! Eerst een klein mondhoekje, toen een grotere glimlach. De oude koning in het schilderij begon zelfs te giechelen!
“Het werkt!” riep Binkie opgewonden. Mimi sprong van plezier op en neer.
Karel klapte in zijn handen. “Jullie hebben het gedaan! Het portret lacht!”
Het huis vulde zich met vrolijk gelach en Binkie en Mimi voelden zich trots en blij. “Dank je wel, Karel!” zei Binkie beleefd.
“Kom altijd terug,” zei Karel vriendelijk. “Mijn huis staat altijd open voor zulke vrolijke bezoekers.”
En zo huppelden Binkie en Mimi terug naar het bos, vol met verhalen om te vertellen. De vogels zongen hun liedjes en de zon scheen helder. Het was een perfecte dag voor avontuur en magie.
En vanaf die dag hing er in het huis van Karel een portret dat steeds een beetje lachte als Binkie en Mimi op bezoek kwamen. En dat maakte iedereen heel gelukkig.
