Lotte is vier jaar oud en heeft twee broertjes, Max en Bram. Op een zonnige ochtend zitten ze samen in de tuin. "Laten we een kasteel bouwen met blokken!" zegt Lotte enthousiast. Max en Bram knikken blij.
Ze beginnen te stapelen. "Pas op!" roept Max, terwijl Bram bijna een toren omstoot. "Oeps, sorry!" lacht Bram, en iedereen giechelt. Maar dan gebeurt het. "Mijn toren valt om!" roept Lotte. De blokken rollen overal heen.
Lotte is even stil, maar dan ziet ze het gezicht van Bram. Hij kijkt geschrokken. "Sorry, Lotte," zegt hij, met grote ogen. "Dat is oké," zegt Lotte, "Laten we samen iets anders bouwen!"
Ze besluiten een dierentuin te maken. Max maakt een olifant van blokken, Bram bouwt een hoge giraffe en Lotte maakt een kleurrijke papegaai. "Kijk nou!" roept Lotte blij. "De papegaai kan praten!"
Max doet een grappige papegaaienstem na. "Hallo! Hallo!" zegt hij, en iedereen lacht zo hard dat de blokken weer omvallen. "Oh nee!" roept Lotte, maar dit keer lachen ze alleen maar harder.
Dan zegt Max: "Sorry, blokken!" en Bram doet het na. Lotte glimlacht en zegt: "Sorry, torens!" Ze vinden het zo grappig dat ze nu alles aan het vertellen zijn.
De zon begint onder te gaan en mama roept hen binnen voor het avondeten. "Hoe was het spelen?" vraagt mama. "Super leuk!" zegt Lotte. "We hebben geleerd te lachen en sorry te zeggen."
Mama glimlacht. "Dat is geweldig, kinderen! Nu is het tijd om te eten."
Ze gaan naar binnen en genieten van een heerlijke maaltijd samen. De avond eindigt met een warm gevoel. Iedereen weet dat het oké is om fouten te maken, zolang je maar kunt lachen en sorry kunt zeggen. Ze vallen in slaap met een glimlach op hun gezicht, klaar voor de volgende grappige dag.
