Er was eens een kleine, pluizige beer genaamd Bram. Bram woonde in een gezellig bos met zijn broer Boris en zijn zusje Belle. Op een zonnige dag kregen ze een geweldig idee: ze wilden een schaduwtheater maken!
"Kom op, we gaan beginnen!" riep Bram enthousiast. Boris en Belle sprongen op en neer van plezier. Ze renden naar de open plek in het bos, waar de zon door de bladeren scheen.
Bram pakte een groot wit laken van hun huis. "Dit is ons scherm!" zei hij trots. Boris en Belle knikten. Ze wisten dat dit een geweldig avontuur zou worden.
"Ik wil de grote boze wolf zijn!" riep Boris. Hij maakte een diepe stem en deed alsof hij gevaarlijk was. "Grrr!"
Belle giechelde. "Dan ben ik het schattige konijntje!" zei ze, terwijl ze vrolijk huppelde. Bram glimlachte. Hij hield van zijn broer en zus, zelfs als ze soms een beetje gek waren.
Ze begonnen met hun schaduwspel. Bram hield zijn poten omhoog, zodat ze een grote, enge schaduw maakten. Boris sprong heen en weer, zijn schaduw leek op een woeste wolf. "Pas op, ik kom je pakken!" riep hij.
Belle zette haar oren rechtop en huppelde in het rond. "Oh nee, de wolf komt eraan!" piepte ze. Maar toen struikelde Boris over een tak en viel op zijn billen. "Boem!"
Iedereen begon te lachen. "Jij bent de grappigste wolf ooit!" lachte Bram. Boris krabbelde overeind en deed alsof hij boos was, maar hij kon zijn lach niet inhouden.
Bram bedacht een nieuw verhaal. "Laten we doen alsof we op een piratenschip zijn!" riep hij. Ze maakten golvende bewegingen met hun armen en deden alsof ze op zee waren.
"Land in zicht!" riep Belle, terwijl ze een hand boven haar ogen hield. Boris klom op een boomstam en deed alsof het de mast was. "Ik zie een eiland vol met schatten!" riep hij.
Maar toen gleed Boris weer uit en viel in een zachte plas modder. "Plons!" Het zag er zo grappig uit dat Bram en Belle dubbel van het lachen lagen.
Toen de zon begon onder te gaan, was het tijd om naar huis te gaan. Ze pakten het laken en liepen terug naar hun knusse holletje.
"Dat was het beste schaduwtheater ooit," zei Belle, terwijl ze haar modderige broer een knuffel gaf. "Ja," zei Bram, "we zijn de beste schaduwspelers van het hele bos!"
Boris knikte en glimlachte breed. "En de grappigste!" voegde hij eraan toe.
Ze vielen in slaap, moe maar blij, en droomden van nieuwe avonturen. Bram wist dat ze samen altijd veel plezier zouden hebben, zelfs als dingen niet helemaal volgens plan gingen. Want zolang ze samen waren, was alles goed.
