Er was eens een grote, dikke beer. Zijn naam was Bruno. Bruno was een vrolijke beer met een zachte vacht. Op een dag zei hij: "Ik ga het koninkrijk helpen!"
Bruno had een magisch hoedje. Het hoedje was van glitter en het had een onverwacht effect. Als Bruno het hoedje opdeed, begon hij te dansen! "Dansen is leuk!" zei Bruno, terwijl hij rondjes draaide.
"Bruno, help ons!" riep een konijntje. "De magie is weg!"
Bruno knikte. "Ik kom helpen!" Maar toen hij zijn hoedje opzette, begon hij te dansen. "Oeps! Oh nee!" riep hij. Het konijntje giechelde. "Dat is grappig, Bruno!"
Bruno danste naar het kasteel. "Hup, hup, dansen maar!" Hij sprong en huppelde. "Ik ben de dansende beer!"
Een uil keek naar Bruno. "Wat doe je?" vroeg de uil. "Ik ga helpen!" zei Bruno met een grote lach.
"Maar je danst!" lachte de uil. Bruno stopte met dansen. "Ik moet slimmer zijn," zei hij.
Hij dacht na. "Wat als ik mijn hoedje afneem?" zei Bruno. Hij deed het hoedje af. Plotseling werd alles stil.
"Bravo, Bruno!" zei het konijntje. "Je hebt het gedaan!"
De magie kwam terug! "Hoera!" juichte Bruno. Nu was alles weer mooi in het koninkrijk.
Maar... "Ik wil ook dansen!" riep het konijntje. "Dans met mij!" zei Bruno.
Dus dansten ze samen. "Hup, hup!" En zo werd het een feest.
Bruno leerde dat helpen soms dansen betekent. En dansen maakt iedereen blij. "Hoera voor ons!" zei Bruno, en het konijntje knikte.
En ze dansten de hele dag!
