Bo is één. Bo loopt in de gang. Bo zegt: “Bo!” Dat is zijn beste woord.
In de gang staat een kleine deur. Heel klein. Net voor een muis. Op de deur staat een sticker van een ster. Bo tikt erop. Tik. Tik.
De ster gaat “pling”. De deur gaat open. Niet hard. Zacht. Alsof de deur ook slaapt.
Er komt een mini-tovenaar uit. Hij is zo klein als Bo's schoen. Hij draagt een hoed die te groot is. De hoed zakt over zijn ogen.
“Hallo,” zegt de mini-tovenaar. “Ik ben Tof.”
Bo lacht. Bo wijst. “Hoed!”
Tof schuift de hoed op. “Ja. Hoed. Heel chic.”
Tof zwaait met een lepeltje. “Ik maak… soep!” zegt hij.
“Ploef!” zegt het lepeltje.
Maar het is geen soep. Het is schuim. Wit schuim. Het schuim kruipt over de vloer als een slome wolk.
Bo klapt. “Ssss!” zegt Bo. Hij aaít het schuim.
Tof kijkt streng. Of hij doet alsof. “Dit is tover-schuim. Voor helden.”
Bo loopt door het schuim. Zijn voeten maken “poef-poef”. Bo giechelt.
Dan komt mama kijken. Mama kijkt naar het schuim. Mama kijkt naar Tof. Mama knippert.
“Wie is dit?” zegt mama.
Tof buigt diep. Zijn hoed valt weer voor zijn ogen. “Ik ben Tof. Groot tovenaar. Klein formaat.”
Mama lacht. “Klein formaat past hier.”
Tof knikt. “Ik zoek mijn draak.”
Bo roept: “Daak!” en wijst naar de wasmand. Want daar zit iets. Iets groens. Iets met sokken.
Uit de mand piept een mini-draak. Hij heeft een sok als cape. Hij niest. “Pfft!”
Er komt een belletje uit zijn neus. Ding-dong.
Bo lacht zo hard dat hij bijna gaat zitten. Mama vangt hem zacht.
Tof zegt: “Draak, jij hebt weer de sokken gepakt.”
De draak kijkt schuldig. Hij geeft de sok terug. Bo pakt de sok. Bo zet de sok op zijn hoofd. “Hoed!”
Tof klapt. “Perfect. Nu ben jij ook tovenaar.”
Tof tikt met het lepeltje. “Pling!” Het schuim wordt zeep. Mama maakt een doek nat. Bo helpt. Samen vegen ze. Het ruikt fris.
De mini-deur gaat weer dicht. De ster op de sticker knipoogt.
Bo zwaait. “Dag!” zegt Bo.
Een klein grapje is het leukst als je het samen weer netjes maakt.
