Anna is één jaar oud. Ze speelt met haar blokken. Mama kijkt. "Kijk, Anna!" zegt mama. "Wat mooi!" Anna lacht. Ze voelt zich blij.
Anna stapelt de blokken hoog. Heel hoog! Mama klapt in haar handen. "Goed gedaan, Anna!" zegt mama. Anna voelt iets in haar buik. Ze voelt trots!
Anna kijkt naar mama. Mama lacht. Anna lacht ook. "Nog een keer?" vraagt mama. Anna knikt. Ze wil nog een keer bouwen.
Anna bouwt weer. De blokken vallen om. Boem! Anna schrikt. Ze kijkt naar mama. "Is niet erg," zegt mama. "Probeer nog eens!" Anna pakt de blokken weer op.
Anna bouwt opnieuw. De toren is hoog. Mama klapt weer. "Je kan het, Anna!" zegt mama. Anna voelt trots. Ze lacht groot.
Mama zegt: "Soms vallen de blokken. Dat is oké." Anna begrijpt. Blij, verdrietig, trots. Emoties komen en gaan.
Anna speelt verder. Ze voelt zich gelukkig. Ze weet nu: trots voelen is fijn. En soms vallen de blokken. Dat is niet erg. Anna lacht. Mama lacht ook. Samen bouwen ze verder.