Een mysterieuze avond
Lotte zat gezellig op de bank met haar knuffelbeer, Teddy. Het was Halloween en buiten waaide de wind zachtjes door de bomen. Mama vertelde Lotte over de mysterieuze dingen die soms op Halloween gebeurden. "Je kunt misschien wel een klein spookje zien," zei mama glimlachend.
Lotte vond het spannend, maar ook een beetje eng. "Maar niet bang zijn, lieverd," zei mama, "ze zijn heel vriendelijk."
Het kleine spookje
Plots hoorde Lotte een zacht geluid in de gang. Ze keek en zag een wit laken dansen in de lucht. "Ohhh," zei Lotte met grote ogen, "is dat een spookje?"
Het laken zweefde rond en maakte een klein boogje in de lucht. "Hallo, Lotte," hoorde ze een zachte stem zeggen. Het was het kleine spookje! En het lachte vriendelijk.
Lotte lachte terug. "Wil je met ons spelen, klein spookje?" vroeg ze. Het spookje knikte blij. Samen met Teddy en het spookje rende Lotte door de kamer heen en weer. Ze speelden verstoppertje achter de gordijnen en lachten heel hard.
Een vriendschappelijk ritueel
Na al dat spelen was het tijd om even uit te rusten. Lotte ging weer op de bank zitten. Het spookje zweefde naast haar en zei: "Weet je wat wij spookjes graag doen als vrienden?"
Lotte schudde haar hoofd. "Wij maken een vriendschapskring," zei het spookje. "Kijk maar!"
Lotte en het spookje pakten elkaars hand. Teddy zat naast hen en keek vrolijk. Samen maakten ze een kring en zongen een vrolijk liedje. "Vriendschap is fijn, vriendschap is leuk," zong Lotte.
Het spookje glimlachte stralend. "Dank je, Lotte. Jij bent een lieve vriendin."
Toen het spookje langzaam verdween, zwaaide Lotte naar haar nieuwe vriend. "Tot ziens, klein spookje!" riep ze. Mama gaf Lotte een dikke knuffel en zei: "Je hebt een nieuwe vriend gemaakt, en dat is heel bijzonder."
Lotte glimlachte en voelde zich gelukkig en trots. "Ja, mama. Vriendschap is heel fijn." En met Teddy dicht tegen zich aan viel Lotte in een diepe, rustige slaap.
