Mila zit op haar vensterbank. Haar knuffelbeer ligt naast haar. Buiten komt de nacht zacht aan. De lucht is donkerblauw. Kleine sterren knipperen als knoopjes in een trui.
Mila zwaait met haar hand. "Hallo sterren!" zegt ze. Haar stemje is klein en vrolijk. "Dag," zeggen de sterren niet echt, maar ze lijken te knipperen terug. Mila lacht. Ze pakt een stokje en doet alsof ze een dirigent is. "Tuut-tuut," fluistert ze. De sterren knip-knop, knip-knop. Ze dansen een beetje.
Elke avond heeft Mila een groet. Soms zegt ze bonjour. Soms zegt ze hallo hallo. Soms zegt ze lekker gekke woorden. "Hallo, glinster-puf!" zegt ze en giechelt. De maan kijkt nieuwsgierig. Hij is een grote, zachte lamp. Hij glimlacht met één oog.
Mila maakt een rijmpje. "Sterretje hier, sterretje daar, zwaai met je lichtje, maak me niet wakker." Ze herhaalt het. Ze zingt zachtjes. Haar stem is als een warme deken. Buiten klinkt een uil "hoe-hoe" ver weg. Dat maakt Mila niet bang. Ze houdt van de uil, want hij klinkt als een oud speelgoedtreintje.
In het midden van het verhaal doet er iets grappigs. Een kleine ster valt niet echt, maar ze lijkt een beetje te wiebelen. Mila pakt haar vergrootglas van karton. "Oeps," zegt ze. "Ben je verdwaald?" De ster knippert snel, alsof ze ja zegt. Mila pakt haar knuffelbeer voor hulp. "Kom, Beer, we helpen de ster." Beer doet niks, maar hij zit er troostend bij.
Samen bouwen ze een klein laddertje van lucifersstokjes die Mila tekent op papier. Ze legt het papier op de vensterbank. Ze fluistert: "Klim maar, ster." De ster knippert en springt, net als een plop van confetti. De ster glijdt zachtjes terug naar de lucht en vindt haar plekje. Mila klapt. "Hoera!" zegt ze blij. De maan applaudeert met een zacht glansje.
Mila geeft elke ster een kus op de lucht. "Voor jou," zegt ze, "en voor jou." Haar woorden zijn rond en warm, zoals warme melk. Haar adem wordt langzaam. Ze voelt zich veilig. De kamer is stil, behalve het zachte knisperen van de lakens.
Ze praat nog één keer met de sterren voor het slapengaan. "Slaap zacht," fluistert ze. De sterren knipperen nog één keer, twee keer, als antwoord. Mila yawn-yawnt zacht. Haar ogen worden klein. Haar zinnen worden langer en zachter. Ze zegt één laatste woordje: "dagdag..." en haar stem smelt weg.
Een heel zacht lachje nestelt zich op haar lippen.
