Lina is twee jaar. Het is avond. In haar kamer is het zacht. Het licht is klein en warm. Haar knuffel beer zit op haar bed.
Mama komt binnen. Ze gaat naast Lina zitten. Mama aait haar haar. Lina voelt zich fijn en veilig.
“Het is bedtijd,” zegt mama.
“Bedtijd,” zegt Lina zacht.
Mama pakt een dun dekentje. Ze legt het over Lina heen. Het dekentje voelt warm. Lina zucht.
“Zullen we samen ademen?” zegt mama.
“Ja,” zegt Lina.
Mama legt haar hand op Lina haar buik. Lina legt haar kleine hand er ook bij. Mama glimlacht. “We ademen in… één… twee.” Lina voelt haar buikje omhoog gaan. “En uit… één… twee.” Lina voelt haar buikje weer laag.
Nog een keer. In… één… twee. Uit… één… twee. De kamer is stil. Alleen hun adem is er.
“Goed zo,” zegt mama. “Nu doen we zachte yoga.”
“Yoga,” zegt Lina.
Lina ligt op haar rug. Mama helpt haar voeten. Lina maakt een klein rondje met haar voeten. Links, dan rechts. Heel rustig. Haar tenen wiebelen. Lina lacht zacht.
“Nu maken we een poes,” zegt mama. Lina gaat op handen en knieën. Ze maakt haar rug rond. “Miauw,” zegt Lina heel klein. Dan maakt ze haar rug weer plat. Mama zegt: “Zo, heel zacht.” Lina voelt haar rug warm worden.
Lina gaat weer liggen. Mama zegt: “We doen nu armen zwaar.” Lina legt haar armen naast haar. Mama fluistert: “Zwaar en zacht.” Lina voelt haar armen rustig worden.
Dan zegt mama: “We luisteren even.” In de gang klinkt een heel klein tikje van de klok. In de straat rijdt een auto ver weg. Lina hoort ook haar eigen adem. In… uit… in… uit…
“Wil je een wens?” vraagt mama.
“Beer,” zegt Lina, en ze pakt haar knuffel. Mama legt beer dicht bij haar wang. Beer ruikt naar bed.
Mama zingt heel zacht. Lina knippert met haar ogen. Haar voeten zijn warm. Haar buik gaat rustig op en neer. Haar ogen worden zwaar. Mama geeft een kus op haar voorhoofd.
Lina fluistert: “Slaap.” Mama fluistert: “Slaap maar.”
Moraal: Rustig ademen en zacht bewegen helpt je lijf rustig te worden, zodat je fijn kunt slapen.
