Lina was kapitein van een klein ruimteschip. Zij was jong en moedig. Ze had een warme stem en een zachte lach. Haar haar zat in een korte knot. Ze droeg een blauwe jas met een zilveren ster.
Het schip zweefde tussen sterren. Alles voelde rustig. De ramen lieten licht binnen. Binnen was het warm en veilig. Lina keek naar de kaart. Ze hield van kaarten. Kaarten geven houvast.
"Hoi, team," zei Lina. "Klaar voor vandaag?"
"Ja!" zei Mei. Ze was de navigator. Ze wees naar het beeldscherm. "Hier is de route."
"Ik controleer de motor," zei Arun. Hij was klein en snel. Hij tikte op knoppen. Zijn vingers deden vrolijk werk.
"Ik maak de plantenwater aan," zei Nia. Zij zorgde voor voedsel. Ze lachte en roerde in een glas met groen licht.
Het team werkte goed. Maar soms was er ruis. Soms luisterde niemand naar een ander. Dat maakte het moeilijk. Lina wilde dat veranderen. Ze wilde dat iedereen samen werkte. Dat was haar taak. Dat was haar belofte.
Op een dag kwam er een geluid. Een zacht bonzen. Het schip schudde een beetje. Een lampje knipperde. "Wat was dat?" vroeg Mei.
"Een kleine meteoriet," zei Arun. "We zijn veilig, denk ik."
Het beeldscherm liet een rode vlek zien. De vlek groeide. Het schip moest sturen. De route was geblokkeerd door lichtdeeltjes. Ze konden niet recht door. Ze moesten zachtjes uitwijken.
"Stap één," zei Lina. Ze sprak langzaam. "Adem in. Kijk goed. Vertel wat je ziet."
Mei zei wat ze zag. Arun zei welke motor hij voelde. Nia zei dat de planten rustig waren. Iedereen zei iets kleins. Lina knikte. Samen vonden ze een nieuwe weg.
Ze vlogen rond het veld van licht. Het schip zoemde. De sterren waren dichtbij. Het was mooi en een beetje spannend. Lina hield de handen aan de tafel. Ze voelde zich sterk, maar ook voorzichtig.
"Ik heb een idee," zei Mei. "We kunnen de antenne uitklappen. Dan zien we verder."
"Zo doen we het," zei Lina. "Goed idee."
Arun nam de antenne. Hij werkte langzaam en precies. Nia stond naast hem. Ze hield zijn hand. Dat voelde veilig. Het team hield van elkaar. Ze helpen elkaar. Dat is eerlijk en goed. Dat heet integriteit. Lina legde uit wat dat woord betekende. "Integriteit is eerlijk zijn. Je doet wat je zegt. Je helpt je vrienden."
"Ik zal eerlijk zijn," zei Arun. "Als iets niet werkt, zeg ik het."
"Ik ook," zei Mei. "Als ik bang ben, zeg ik het."
"En ik," zei Nia. "Als ik hulp nodig heb, vraag ik het."
Ze lachten. Het schip vond een lichte doorgang. Ze gleden er door. De sterren zongen zacht in de computer. Het voelde als een lied.
Plots was er een piep. Een klein alarm. Een deur naar buiten zat vast. De deur moest open voor de reparatie. Maar de deur wilde niet. "De luchtsluis," zei Lina. "We moeten hem openen. Buiten is het koud en stil."
Arun roerde in de schroeven. Mei las de instructies. Nia gaf gereedschap. Ze werkten samen. Lina gaf zachte opdrachten. "Eerst de sleutel. Dan het handvat. Dan langzaam draaien."
Ze deden het precies. Langzaam draaide de deur. Hij piepte. Hij kwam los. Maar toen ze de deur openmaakten, voelde iemand koude lucht. De rook van een kleine vonk. Het was veilig maar spannend.
"Terug!" riep Mei. "De druk is anders!"
"Niet rennen," zei Lina. "Rustig terug. Eén voor één."
Ze gingen naar binnen. Ze trokken hun jas dicht. Ze sloten de deur van de luchtsluis achter zich. De deur klikte. Het licht werd warm. De meter wees naar groen. Alles was weer goed.
"Goed gedaan," zei Lina. Haar stem was zacht. Ze keek naar elk gezicht. "Jullie waren eerlijk en moedig."
Arun glimlachte. Mei lachte. Nia veegde haar handen af. Ze waren moe maar blij.
"Wat hebben we geleerd?" vroeg Lina.
"Samen werken," zei Mei. "Rustig blijven," zei Arun. "Hulp vragen," zei Nia.
"En eerlijk zijn," zei Lina zacht. "Dat is onze ster."
De machine repareerde zichzelf. De route was open. Het schip vloog verder tussen de sterren. Ze zagen blauwe planeten en glinsterende kometen. Het voelde groot en klein tegelijk.
Aan het einde van de dag zaten ze samen rond een tafel. Ze dronken warme thee. De ramen glommen met sterrenlicht. Lina keek naar haar team. Ze voelde trots. Ze voelde liefde.
"Sluit het luik," zei Lina zacht.
Arun drukte op het knopje. De luchtsluis ging dicht. Het luik maakte een zacht geluid. Klik. De deur was dicht. Veilig. Warm. Het schip ademde rustig.
Ze gingen slapen. Morgen zouden ze weer werken. Ze zouden elkaar blijven helpen. Ze zouden eerlijk blijven. De sterren wachtten. Het schip zoemde zacht. Alles was veilig. Het luik was dicht.
