Op een zonnige dag zaten vier vriendinnen, Noor, Sofie, Emma en Mila, in de tuin. Noor had een grote kartonnen doos gevonden. “Dit kan onze tijdmachine zijn!” riep Noor enthousiast. Haar ogen twinkelden van plezier.
“Een tijdmachine?” vroeg Sofie nieuwsgierig. “Wat is dat?”
“Het is een machine waarmee we naar het verleden of de toekomst kunnen reizen!” legde Noor uit.
Emma lachte. “Laten we proberen!”
De vier meisjes kropen in de doos. Noor trok een oude klok uit haar zak en deed alsof ze aan de wijzers draaide. “Klaar voor avontuur?” vroeg ze.
“Ja!” riepen Sofie, Emma en Mila samen.
De doos begon zachtjes te schudden. “We gaan!” juichte Emma.
Ze hielden elkaars handen vast. Opeens was er een zacht licht en een frisse bries. Toen ze de doos weer openden, stonden ze op een groene weide. Er waren geen auto's, alleen bloemen en vogels.
“Zijn we in het verleden?” vroeg Mila, en ze keek om zich heen.
“Ik denk het wel,” zei Noor. “Kijk, daar zijn mensen met vreemde kleren.”
De vriendinnen zwaaiden naar een vriendelijke vrouw die wol aan het spinnen was. “Hallo!” riep Noor.
“Welkom, kleine reizigers,” lachte de vrouw. “Wat brengen jullie hier?”
“We zijn per ongeluk hier gekomen,” zei Sofie beleefd. “We willen niets verstoren.”
“Maak je geen zorgen,” glimlachte de vrouw. “Geniet van jullie bezoek.”
De meisjes speelden even in het gras en keken naar de dieren. Maar al snel herinnerde Noor zich iets belangrijks. “We moeten terug naar huis voordat het donker wordt,” zei ze.
“Ja, mijn mama mist me anders,” zei Emma.
Ze kropen terug in hun tijdmachine. Noor draaide opnieuw aan de klok. “Op naar huis!”
Weer schudde de doos zachtjes. Met een zucht van verlichting vonden ze zichzelf terug in hun tuin.
“We zijn terug!” juichte Mila.
“Dat was een geweldig avontuur,” zei Sofie.
“Laten we de doos bewaren voor de volgende keer,” stelde Emma voor.
De zon begon te zakken en de moeders van de meisjes riepen hen naar binnen. Ze renden lachend naar huis, hun harten vol blije herinneringen.
“Tot de volgende keer, tijdreizigers!” fluisterde Noor zachtjes. En zo eindigde hun avontuur, precies op tijd voor het avondeten.
