Vanochtend is Finn drie jaar. Hij rekt zich uit in zijn bed. Zon op zijn wangen. In de keuken ruikt het naar pannenkoek. Sssj… mama legt een vinger op haar lippen. “Stil, het is een verrassing,” zegt mama.
Finn loopt zacht. Tip-tip. Op tafel ligt een stapel borden. Finn pakt een bord. “Hop,” zegt hij. Papa lacht. “Goed zo,” zegt papa. Finn legt ook lepels neer. Kling-kling.
Dan hoort Finn de bel. Toc-toc! Het is oma met een tas. “Ik heb ballonnen,” zegt oma. “Plof,” doen de ballonnen als ze groot worden. Finn klapt. “Nog een!” zegt hij.
De kat Muis springt op de stoel. Boing! Ze tikt met haar poot tegen een ballon. “Tik-tik,” doet ze. Finn giechelt. “Muis helpt ook,” zegt Finn.
Mama zet een kleine taart op het aanrecht. Er staan drie kaarsjes op. “Niet aanraken,” zegt mama zacht. Finn knikt. “Ik kijk,” zegt hij. Hij kijkt heel hard.
In de woonkamer hangen slingers. Finn houdt het plakband vast. Plak-plak. Papa hangt de slinger hoog. “Samen,” zegt papa. “Samen,” zegt Finn.
Dan gaan de lampjes aan. Twinkel-twinkel. “Verrassing!” roepen ze. Finn blaast: “Fff!” De kaarsjes gaan uit. Iedereen klapt. Hap-hap, pannenkoek en taart.
's Avonds kruipt Finn dicht tegen mama aan. Zijn buik is warm, zijn hart ook.
Moraal: Samen helpen maakt een feest extra blij en zacht.
