Het spannende avontuur in de klas
Er was eens een klein meisje genaamd Emma. Emma was vier jaar oud en ging elke dag naar school. Emma vond school leuk, maar er was één ding waar ze bang voor was: het donker. Ze kon niet goed slapen als het licht uit was.
Op een dag zei de juf: "Vandaag gaan we iets bijzonders doen. We gaan praten over het donker en hoe we minder bang kunnen zijn."
Emma keek naar haar vriendjes, Tim en Saar. Zij vonden het ook een beetje spannend.
"Hé, Emma," zei Tim, "vind jij het donker ook eng?"
Emma knikte. "Ja, soms wel. Maar ik wil graag leren hoe ik minder bang kan zijn."
De magische trucjes van juf
Juf had een groot, zacht kleed op de grond gelegd. "Kom allemaal zitten," zei ze. "We gaan iets leuks doen."
De kinderen gingen in een kring zitten. Juf vertelde over het donker. "Wist je dat het donker eigenlijk heel speciaal kan zijn?" vroeg ze. "Je kunt je eigen verhalen maken en allerlei mooie dingen bedenken."
Saar vroeg nieuwsgierig: "Hoe dan, juf?"
"We gaan een spelletje doen," zei juf glimlachend. "Doe allemaal je ogen dicht. Stel je een mooie, heldere nacht voor met heel veel sterren."
Emma deed haar ogen dicht. Ze zag in haar gedachten de sterren twinkelen. Ze voelde zich al een beetje beter.
"Als je bang bent in het donker," zei juf, "kun je denken aan een mooie ster. Het is alsof de ster je een knipoog geeft."
Tim lachte. "Ik wil ook een knipoog van een ster!"
De dappere sterrenkijkers
Juf leerde de kinderen ook een liedje over sterren. "Zingen helpt je ook rustig te voelen," legde ze uit. Samen zongen ze een vrolijk liedje over sterren die aan de hemel dansen.
Emma begon te glimlachen. Het donker leek opeens niet zo eng meer. Ze had geleerd dat ze met haar gedachten en een beetje fantasie heel dapper kon zijn.
Toen het tijd was om naar huis te gaan, zei Emma tegen Saar en Tim: "Vanavond ga ik aan de sterren denken als ik in bed lig."
Saar knikte enthousiast. "Ik ook! We zijn dappere sterrenkijkers!"
Juf zwaaide hen uit. "Vergeet niet, het donker kan vol magie zijn. Jullie zijn allemaal heel dapper."
Die avond, toen Emma in bed lag, dacht ze aan de sterren. Ze voelde zich veilig en viel rustig in slaap. Ze wist dat het donker misschien wel bijzonder was, en dat ze nooit alleen was.
En zo, met een klein beetje magie en veel moed, werd het donker een vriend voor Emma en haar vriendjes.
