Lichtjes in het Donker
Op een dag zat Emma, een meisje van vier jaar, in de klas bij juf Anja. Emma hield niet van het donker. Ze vond het eng als de lichten uitgingen. Juf Anja had een speciaal plan om Emma en de andere kinderen te helpen.
"Vandaag gaan we over het donker praten," zei juf Anja met een glimlach. "We gaan leren hoe we niet bang hoeven te zijn."
Emma keek naar haar vriendje Sam. Sam had nooit last van het donker. Hij glimlachte altijd. "Het donker is niet eng," zei Sam. "Het is gewoon een beetje anders."
Juf Anja haalde een mooie lamp tevoorschijn. De lamp had sterren en maantjes die op de muren schenen. "Kijk," zei juf Anja, "dit is een magische lamp. Ze maakt het donker gezellig."
Emma keek naar de sterren op de muur. Ze twinkelden en dansten. "Ze zijn mooi," fluisterde Emma.
De Vriendelijke Schaduw
Die nacht, toen Emma in bed lag, dacht ze aan de sterrenlamp. Maar thuis had ze geen sterrenlamp. Het was donker in haar kamer. Emma kneep haar ogen dicht. Ze wilde niet bang zijn.
Opeens hoorde ze een zacht stemmetje. "Hallo Emma," zei de stem. Emma opende haar ogen en zag een kleine schaduw op de muur. "Ik ben je schaduwvriendje," zei het vriendelijk.
"Schaduwvriendje?" vroeg Emma verbaasd. "Wat doe jij hier?"
"Ik ben hier om je te helpen," zei de schaduw. "Het donker is niet eng. Kijk maar, ik kan dansen!" En de schaduw begon te wiebelen en te zwaaien.
Emma begon te lachen. "Je bent grappig, schaduwvriendje," zei ze.
"Zie je wel? Het donker kan leuk zijn," zei de schaduw. "Wil je een geheimpje weten?"
Emma knikte nieuwsgierig. "Ja, graag!"
"Als je bang bent, sluit je ogen en denk aan de sterren van juf Anja. Ze zijn er altijd om je te beschermen," zei de schaduw.
Emma's Moed
De volgende dag op school vertelde Emma aan Sam over haar schaduwvriendje. "Hij heeft me geholpen om niet bang te zijn," zei Emma trots.
Sam glimlachte. "Dat is geweldig, Emma! Nu ben je niet meer bang voor het donker."
Juf Anja hoorde het en kwam erbij. "Wat knap van je, Emma," zei ze. "En weet je wat? Als je bang bent, kun je altijd aan de sterren denken."
"Ja, ik weet het nu," zei Emma blij. "Ik sluit mijn ogen en zie de sterren dansen."
Die nacht, toen het donker werd, sloot Emma haar ogen. Ze dacht aan de sterren en haar schaduwvriendje. Ze was niet meer bang. Ze voelde zich veilig en warm.
"Bedankt, schaduwvriendje," fluisterde ze voordat ze in slaap viel.
En zo leerde Emma dat het donker niet eng hoefde te zijn. Met een beetje hulp en veel sterrenlicht was alles goed. Emma sliep rustig en droomde van sterren die dansten in de nacht.
