Er was eens een jongetje van vier. Hij heet Sam. Het is Kerst. Buiten valt sneeuw. Zacht, zacht.
In huis is het warm. De boom staat klaar. Groen en groot. De kaarsjes zijn aan. De belletjes doen: “ting ting”. Sam luistert. “Sneeuw, bel, boom, kaars,” zegt Sam. Nog eens: “Sneeuw, bel, boom, kaars.”
Sam ziet één kaarsje. Het licht is klein. Sam wil helpen. Hij pakt een doos met sterretjes. Oeps. Eén ster valt op de grond.
Sam kijkt. “Ster weg,” zegt hij zacht. Mama komt. “Ik help,” zegt mama. Samen kijken ze. Daar is de ster, bij de stoel.
Sam pakt de ster. Hij blaast erop. “Puf,” zegt Sam. De ster glimt weer. Sam lacht. “Ster terug,” zegt hij.
Ze hangen de ster in de boom. Hoog, maar papa tilt Sam even op. “Goed zo,” zegt papa. De boom lijkt te zingen. De belletjes doen weer: “ting ting”. De kaarsjes wiegen, wiegen.
Sam zet ook een klein koekje bij het raam. “Voor de rendier,” zegt Sam. Mama knikt. “Lief,” zegt mama.
Dan kruipt Sam in bed. De sneeuw valt zacht. De belletjes klinken heel zacht. De boom wacht stil. De kaarsjes zijn warm.
Moraal: Als je samen rustig helpt, komt alles weer goed en blijft je hart warm.
