Mila is vier jaar. Mila houdt van kleuren en van lachen. Vandaag is het circus in de straat. Er hangt een grote tent. Er hangt muziek. Mila mag mee achter de schermen.
"Kom mee," zegt de kleine clown. "Kijk hier!" Hij geeft haar een klein badge. Het badge glinstert. Er staat ARTIest in grote letters. Mila voelt haar hartje tikken. Ze zet het badge op haar jas. "Ik ben een artiest," zegt ze blij.
De zaal ruist. De olifant trompettert zacht. De acrobaat oefent een sprong. Maar eerst leert Mila iets belangrijks. "Ritme," zegt de dirigent van de coulissen. Hij tikt met zijn stok. "Eén, twee, drie." Mila tikt mee op haar knie. Ze telt hardop: "Eén, twee, drie." Ze doet het netjes. Dat voelt goed.
Mila mag de ballen rollen. Ze rolt één, twee, drie ballen in een rij. Oeps! Een bal springt weg. "Poeh," zegt Mila. Ze lacht en loopt snel achter de bal aan. Achter de gordijnen is alles een beetje rommelig. Touwtjes hangen. Een hoed ligt op de stoel. Maar iedereen helpt. "Dank je," zegt Mila. Ze zet de bal terug en kijkt trots naar haar badge.
Nu is er tijd om te oefenen met een pirouette. "Kijk naar je tenen," zegt de juffrouw. Mila draait langzaam. Eén ronde, twee ronde, drie. Ze draait en draait. Haar rok zwaait. De lampjes flikkeren. Iedereen klapt zachtjes. Mila klapt terug.
Plots wil het lampje van de neus van de clown niet werken. Mila pakt een pleistertje en plakt de neus vast. "Hoera!" roepen de clowns. Ze lacht zo hard dat haar buikje tintelt. Ze voelt zich nuttig en lief.
De avond begint. De tent vult zich met zachte stemmen. Mila loopt met haar badge naar het midden van de piste. Ze buigt. Iedereen lacht en klapt. De dirigent zegt: "Goed gedaan, kleine artiest."
Mila glimt. Ze voelt zich warm en veilig. Ze houdt haar badge vast en fluistert: "Ik kan het." Thuis, in bed, valt ze in slaap met een glimlach. De badge ligt op haar nachtkastje te glanzen.
