Voor de show
Vandaag waait de wind zacht in het grote tentdoek. Wsssj, wsssj. Daan luistert. Daan is drie. Hij heeft kleine schoenen en een grote glimlach. Hij staat naast Mama. Mama naait glitters vast. Papa poetst een trompet. Alles ruikt naar popcorn en limonade.
Het tentdoek praat een beetje als de wind speelt. Wsssj, wsssj. “Luister jij ook?” fluistert Daan. “Ik hoor je,” zegt hij zacht. Het doek zingt: wsssj, links, wsssj, rechts. Daan knikt. “Ik onthoud het,” zegt hij.
Achter de coulissen is het druk. Een clown zoekt zijn rode neus. “Waar is mijn neus?” roept de clown. Daan kijkt. De wind wiebelt het doek. Wsssj. De neus rolt naar een schoenenkist. “Hier!” roept Daan. “In de kist!” De clown lacht. “Goed oor, kleine vriend,” zegt hij.
De jongleur telt zijn ballen. Eén, twee, drie, vier… Oeps, eentje rolt weg. De wind tikt het doek. Wsssj. Daan draait zijn hoofd. “Onder de stoel,” zegt Daan. De jongleur vindt de bal. “Teamwerk!” zegt hij blij.
De show begint
De lichten gaan aan. De muziek danst. Het publiek klapt. Klap, klap, klap. Daan staat veilig bij het gordijn. Mama is naast hem. Papa blaast een vrolijke toon. Tuu-tuut!
De acrobaten hebben linten. Een lint raakt in de knoop. Oei. “Niet erg,” zegt Daan. De wind fluistert in het tentdoek: wsssj, draai, wsssj, los. “Draai rechts,” zegt Daan zacht. De acrobaat luistert. Het lint glijdt los. “Dank je wel,” zegt zij en knipoogt.
De clown rijdt op een kleine fiets. De fiets piept. Piep, piep. Zijn hoed springt omhoog. “Oeps, daar gaat mijn hoed!” roept hij. De hoed rolt naar het doek. De wind blaast. Wsssj! De hoed rolt terug. Daan springt één stap, pakt de hoed, en geeft hem. “Alsjeblieft,” zegt Daan. Het publiek lacht. “Goed gevangen!” roept de clown.
Achter het gordijn maakt de taartbaas slagroom klaar. Plof! Een wolkje vliegt weg. Er komt slagroom op de neus van de jongleur. “Hatsjoe!” Hij moet lachen. “Ik ben een sneeuwman,” zegt hij. Iedereen giechelt. Daan ook. De wind kietelt het doek. Wsssj, haha, wsssj.
Dan hoort Daan iets nieuws. Het doek fluistert dringend. Wsssj… sjaal! De kleine sjaal van de danseres is gevallen achter een kist. “De sjaal!” zegt Daan. “Daar!” De clown, de jongleur en de taartbaas kijken samen. “Samen tillen,” zegt Daan. Ze tillen de kist een beetje. De danseres pakt haar sjaal. “Gered!” zegt ze. Ze draait een mooie draai. Het publiek klapt nog harder. Klap, klap, klap!
Na de show
De muziek wordt zacht. De lichten worden warm en laag. Iedereen zucht blij. “Wat een feest,” zegt Papa. Mama veegt glitters van Daan zijn mouw. “Wat een helper,” zegt ze. Daan glimt.
Achter de coulissen drinken ze limonade. De clown geeft Daan een kleine bel. “Voor jouw goede oren,” zegt hij. Ding-ding. De wind in het tentdoek antwoordt heel zacht. Wsssj. Daan luistert nog één keer. De wind zegt, heel stil: samen is sterk.
Daan knikt. “Samen is sterk,” zegt hij. De jongleur steekt zijn hand uit. De acrobaten ook. De taartbaas ook. Daan legt zijn kleine hand erbij. Eén, twee, drie… samen! Ze lachen. Het voelt warm en licht.
Buiten zingt de avond. Binnen is het rustig. Mama tilt Daan op. Zijn ogen worden zwaar. De wind streelt het doek. Wsssj, wsssj. “Tot morgen,” fluistert Daan. Het tentdoek fluistert terug. Alles is goed. De circusfamilie is bij elkaar. En Daan droomt van hoeden die terugrollen, linten die losgaan, en een zachte wind die lacht.
