Lotte is drie jaar. Buiten is het koud. Binnen is het warm. Het ruikt naar koekjes en dennennaalden. In de kamer staat een kerstboom met kleine lichtjes. Ze knipperen zacht: aan, uit, aan, uit.
“Het is bijna Kerstmis,” zegt mama.
Lotte klapt in haar handen. “Kers-mis!” zegt ze blij.
Papa zet een doos op tafel. In de doos zitten gekleurde papiertjes, stickers met sterren, en een potje lijm. Er ligt ook een stapel witte kaarten.
“Vandaag heb jij een kerst-missie,” zegt papa.
“Mies-sie?” vraagt Lotte.
“Ja,” zegt mama. “We gaan kerstkaarten maken. Voor oma, opa, en voor de buren. Jij mag helpen.”
Lotte knikt heel serieus. Een missie is belangrijk.
Ze gaat op haar kleine stoel zitten. Op tafel ligt een rode stift. Die ziet eruit als een snoepje, maar mama zegt: “Stiften zijn om te tekenen, niet om te proeven.”
Lotte lacht. “Ik proef niet.”
Mama pakt een kaart. “We beginnen met één kaart. Eén mooie kaart. Dan nog één. En nog één.”
“En nog één,” herhaalt Lotte, want dat klinkt fijn.
Lotte tekent een grote ronde zon. “Dat is een kerst-ster,” zegt ze.
“Wat een mooie ster,” zegt papa. “Hij straalt.”
Lotte krijgt een sticker met een glimmende maan. Ze plakt hem scheef. Dat vindt ze juist leuk. “Kijk, hij danst,” zegt ze.
De lijm ruikt een beetje zoet. Lotte doet een klein drupje, zoals mama laat zien. Ze plakt een groen papiertje erop. Het lijkt op een boompje. Ze drukt met haar vingertje: duw, duw, duw.
“Goed zo,” zegt mama. “En nu schrijven we erbij: fijne Kerst.”
Lotte kan nog niet alle letters, maar ze kan wel een krul en een punt. Ze maakt een grote krul. En nog een. En ze zet drie stippen. “Dat is voor oma,” zegt ze.
“Perfect,” zegt mama. “Oma gaat glimlachen.”
Na een tijdje liggen er meer kaarten. Een met sterren. Een met een sneeuwpop met twee knopen. Een met een hart dat heel rood is. Lotte ziet de stapel groeien. Dat voelt als toveren.
Dan raakt Lotte even stil. Ze kijkt naar buiten. In de lucht dwarrelen zachte sneeuwvlokjes. “Komen de kaarten wel aan?” vraagt ze zacht.
Mama tilt Lotte op schoot. “Ja,” zegt ze. “We doen ze in een envelop. We plakken er een postzegel op. En de postbode brengt ze. Heel zeker.”
Lotte denkt na. “Ook als het sneeuwt?”
“Ook als het sneeuwt,” zegt papa. “De postbode heeft warme handschoenen. En een grote tas.”
Lotte zucht. Dat is fijn. In haar buik wordt het warm, alsof er een klein lichtje brandt.
Ze maakt nog een kaart. Deze is voor een buurvrouw die alleen woont. Mama zegt dat ze graag thee drinkt. Lotte tekent een kopje. Ze tekent er stoom boven: woe-woe-woe.
“Wat zeg jij op deze kaart?” vraagt papa.
Lotte denkt. Dan zegt ze: “Ik wens jou warm.”
Mama knikt. “Dat is een mooie wens.”
Lotte pakt een sticker met een klein belletje. Ze plakt het boven het kopje. Ze schudt de kaart heel voorzichtig. Het belletje rinkelt niet echt, maar in Lottes hoofd klinkt het toch: ting-ting-ting.
In de keuken gaat de oven piep. Papa haalt koekjes eruit. Sterretjes. “Pauze,” zegt hij.
Lotte krijgt één koekje. Het is warm en knapperig. Ze likt een kruimel van haar vinger. “Nu kan ik weer,” zegt ze.
Ze maakt de laatste kaart. Daarop tekent ze een grote boom met lichtjes. Ze maakt de lichtjes met gele stippen. “Dit is hoop,” zegt ze ineens, zonder precies te weten waarom.
Mama kijkt haar aan en glimlacht. “Ja,” zegt mama zacht. “Hoop is een lichtje. Ook in de winter.”
Als alle kaarten klaar zijn, doet papa ze in enveloppen. Lotte mag de klep dichtdrukken. Duw, duw, duw. Op elke envelop plakt mama een postzegel. Lotte wijst: “Die heeft een rendier!”
Samen lopen ze naar de brievenbus aan het einde van de straat. Lotte draagt de enveloppen in een klein tasje. De sneeuw kraakt een beetje onder hun schoenen. De kerstlichtjes bij de huizen glanzen als snoepjes in de nacht.
Bij de brievenbus tilt papa haar op. “Wil jij ze erin doen?”
“Ja!” zegt Lotte.
Ze stopt de enveloppen erin. Eén. Nog één. En nog één. Ze luisteren samen naar het zachte geluid: plop, plop, plop.
“Dag, kaarten,” fluistert Lotte. “Breng warmte.”
Thuis branden de lampjes in de boom nog steeds: aan, uit, aan, uit. Lotte kruipt onder een plaid op de bank. Mama legt een hand op haar haar. Papa zet zachte muziek op.
Lotte kijkt naar de boom en knippert langzaam met haar ogen. “De kaarten gaan vliegen,” mompelt ze slaperig.
“Ze gaan reizen,” fluistert mama. “En ze brengen glimlachen.”
Lotte glimlacht ook. In haar droom dwarrelen sneeuwvlokjes en sterren door elkaar. En overal waar een kaart aankomt, gaat een klein lichtje aan. Warm. Zacht. Hoopvol.
