Buiten vallen zachte sneeuwvlokjes op het raam. Binnen ruikt het naar koekjes. Noor en Lotte zijn allebei drie. Ze zitten op een rood kleedje bij de kerstboom. De lampjes twinkelen: geel, groen, blauw.
Mama komt met een klein doosje. “Kijk eens,” zegt ze. “Een kerstmissie voor jullie.”
In het doosje ligt een dik potlood met een belletje eraan. Ting-ting. En er ligt een boekje met lege lijntjes. Bovenaan staat: NAMEN.
Noor kijkt met grote ogen. “Namen schrijven?”
“Ja,” zegt mama. “Voor op de kaartjes aan de cadeautjes. Dan weet iedereen wat voor wie is.”
Lotte klapt in haar handjes. “Ik kan Lotte!”
Noor knikt. “Ik kan Noor!”
Mama legt twee zachte kaartjes neer, wit als sneeuw. “We schrijven rustig. Als het niet perfect is, is het ook goed. Kerst houdt van lieve pogingen.”
De meisjes gaan dicht bij elkaar zitten. Hun knieën raken elkaar. Dat voelt warm.
Lotte tekent een lange streep. “Dit is de L.” Ze fronst heel even, maar mama glimlacht. “Mooi, Lotte. Zeg maar: L… o… t… t… e.”
Samen zeggen ze het zacht, alsof het een kerstliedje is: “Lotte, Lotte.”
Noor pakt het potlood. Ting-ting. “Nu Noor.” Ze maakt een rondje voor de O. Het rondje wordt een beetje wiebelig.
Noor kijkt op. “Is het goed?”
“Het is prachtig,” zegt Lotte meteen. “Het lijkt op een sneeuwbal.”
Noor lacht. “Een naam-sneeuwbal!”
Ze schrijven meer namen. “Oma.” “Opa.” “Mila.” “Sam.” Soms gaat een letter scheef. Dan maken ze er een sterretje naast. Of een klein hartje. “Voor vriendelijkheid,” zegt Noor.
Dan komt papa binnen met een schaal mandarijntjes. “Wat doen mijn schrijvers?”
“We maken namen,” zegt Lotte trots. “Voor de cadeautjes.”
Papa pelt een mandarijntje. De geur is fris en zoet. “Dan ben ik benieuwd,” zegt hij. “Is er ook een kaartje voor de kerstboom?”
Noor denkt even na. “De boom heet… Boom!”
Lotte giechelt. “Nee, hij heet Sparkel!”
Ze schrijven samen: “Sparkel.” Onder het woord tekenen ze lichtjes: stipjes, stipjes, stipjes.
Als alles klaar is, leggen ze de kaartjes bij de cadeautjes. Noor strijkt met haar hand over een kaartje. “Kijk, iedereen krijgt zijn eigen naam.”
Mama knikt. “Dat is heel zorgzaam van jullie.”
Buiten wordt het stiller. Binnen zingen de lampjes. Noor en Lotte kruipen dicht tegen elkaar aan. Papa leest een kort kerstversje. De bel aan het potlood tikt nog één keer: ting.
“Fijne kerst,” fluistert Noor.
“Fijne kerst,” fluistert Lotte.
En de boom, Sparkel, twinkelt zacht, alsof hij “dank je wel” zegt.
