De magische kerstnacht
Op een koude decemberavond lag Fien, een meisje van drie jaar, in haar warme bedje. Buiten dwarrelden sneeuwvlokken zacht naar beneden. In huis rook het naar koekjes en dennenbomen. Fien had rode wangetjes en haar pyjama was zacht en warm. Ze voelde zich blij en rustig.
Mama kwam zachtjes haar kamer binnen. “Kijk Fien, het is bijna Kerstmis,” fluisterde mama. Fien glimlachte. “Ik hou van kerst, mama. Alles is zo mooi!”
Mama knikte. Samen keken ze door het raam. Overal brandden kleine lichtjes. In de tuin stond een sneeuwpop met een rode das om. Fien lachte. “Hallo sneeuwpop!” riep ze zacht.
Dankjewel voor vandaag
Die avond zat Fien samen met mama in de woonkamer. De kaarsjes gloeiden. De kerstboom glinsterde met gekleurde ballen en een gouden ster. Fien vond de boom prachtig.
“Ik wil iets doen,” zei Fien ineens. “Wat wil je doen, liefje?” vroeg mama. Fien wiebelde op haar stoel. “Ik wil zeggen: ‘Dankjewel voor vandaag.'”
Mama glimlachte warm. “Dat is een mooi idee, Fien. Aan wie wil je dat zeggen?” Fien keek nadenkend rond. “Aan papa, aan jou, aan de sneeuwpop… en aan iedereen!”
Papa kwam binnen en lachte. “Wat een mooi idee, Fientje.” Fien stond op en knuffelde papa. “Dankjewel voor vandaag, papa!” Papa tilde haar op. “Dankjewel voor jouw lach, Fien.”
Toen ging Fien naar haar knuffelbeer. “Dankjewel, beer, dat je altijd bij mij bent,” fluisterde ze. Ze gaf haar beer een dikke zoen.
Kleine wensen, groot geluk
Samen maakten ze een mooi kaartje. Fien pakte haar kleurpotloden. Ze tekende een grote ster en veel hartjes. Mama schreef: “Dankjewel voor vandaag.” Fien plakte een plakker op het kaartje.
Ze zetten het kaartje onder de kerstboom. “Nu kan iedereen het zien,” zei Fien trots.
Buiten viel er nog meer sneeuw. De maan scheen zacht. Fien keek naar de sneeuwpop. “Dankjewel sneeuwpop, dat je in onze tuin staat,” fluisterde ze door het raam. De sneeuwpop glimlachte terug, dacht Fien.
Voor het slapengaan kwam mama nog even bij Fien zitten. “Iedereen is verschillend, Fien, en toch hoort iedereen erbij. Dat is het mooiste aan Kerstmis,” zei mama. Fien knikte. “Iedereen samen,” zei ze zacht.
Mama gaf Fien een kus. “Welterusten, lieve Fien.” Fien nestelde zich in haar bed, haar beer in haar armen. Ze dacht aan alle lichtjes, aan het kaartje, aan de sneeuwpop en aan mama en papa.
Met een glimlach fluisterde Fien: “Dankjewel voor vandaag.” En heel zacht, in de magie van de kerstnacht, leek het alsof de sterren knipoogden naar haar terug.
Fien viel in slaap, warm en gelukkig, in een wereld vol lichtjes en liefde.
