Begin
Lina is vier. Ze heeft sokken met stippen en een lach die wiebelt als pudding. Het is vroeg in de ochtend. In de keuken ruikt het naar brood.
Mama staat bij de tafel en zingt zacht. “Goedemorgen, zonnetje,” zegt mama.
Lina knikt heel serieus. Vandaag is een speciale dag. Lina heeft het gehoord: Moederdag. Een dag met “dank je wel” en “ik hou van jou” en knuffels die extra lang duren.
Lina fluistert tegen papa: “Ik wil ballonnen. Grote ballonnen. Voor mama.”
Papa fluistert terug: “Wat een mooi plan. Zullen we het stil doen?”
“Stil als een muis,” zegt Lina. Ze probeert muisstil te lopen, maar haar voeten doen toch: tik-tak, tik-tak.
Papa pakt een zak ballonnen uit de kast. Rood, geel, blauw en eentje met kleine hartjes. Lina's ogen worden groot.
“Mag ik ze opblazen?” vraagt Lina.
“Ja,” zegt papa. “Maar rustig. En we lachen zacht.”
Lina kiest een rode ballon. Ze zet hem aan haar mond, maakt bolle wangen en blaast: “Fffff!”
De ballon doet bijna niets. Lina kijkt boos naar de ballon, alsof die stout is.
Papa knikt begrijpend. “Ballonnen zijn soms koppig.”
Lina probeert nog eens. “Ffffff!” Haar wangen worden nog boller. De ballon wordt een klein rond buikje. Lina lacht, maar houdt haar hand voor haar mond. “Hihihi… oeps.”
“Goed gedaan,” fluistert papa. “Nog een beetje.”
Lina blaast. De ballon wordt groter. En dan—plop!—schiet hij uit haar vingers en vliegt door de keuken, als een vrolijke rode vis.
Lina rent erachteraan. “Kom terug, ballon!”
De ballon botst zacht tegen de kast, dan tegen de stoel, en blijft uiteindelijk zitten bij de fruitschaal. Lina pakt hem voorzichtig. “Zo. Jij blijft bij mij.”
Papa geeft haar een tweede ballon. Geel als een banaan. Lina blaast en blaast. Deze gaat beter. Lina voelt zich sterk, net als een grote.
In de woonkamer hangt papa slingers aan een stoel. Hij doet alsof de stoel een ladder is, maar dan een grappige. Lina grinnikt weer zacht.
“Papa,” fluistert Lina, “mama mag dit niet zien.”
“Geen zorgen,” zegt papa. “Mama leest nog even in bed.”
Lina knikt. Dan kijkt ze naar de blauwe ballon. “Die is voor mama's glimlach,” zegt ze. Ze blaast. “Fffff.” De blauwe ballon wordt rond en mooi.
Ze zet alle ballonnen bij elkaar: rood, geel, blauw en het hartjesding. Het hartjesding wil niet. Lina blaast en blaast. Niets.
Lina zucht. “Ballon, doe lief.”
Papa buigt zich naar haar toe. “Zullen we een trucje proberen? Eerst even rekken.” Hij rekt de ballon voorzichtig.
Lina doet mee. Ze trekt zachtjes aan het ballonnetje. “Zo, ballon. Rek- rek.”
Ze blaast nog eens. Nu komt er een klein beetje lucht in. Lina straalt. “Hij luistert!”
Papa knipoogt. “Soms helpt geduld.”
Lina blaast nog een keer. Het hartjesding wordt rond. Niet te groot, maar precies goed. Lina geeft de ballon een klein kusje. “Voor mama.”
Midden
Als alles bijna klaar is, wil Lina de ballonnen aan het cadeau vastmaken. Ze heeft een tekening gemaakt: mama met een grote jurk en Lina met een nog grotere glimlach. Er staan ook bloemen op, die een beetje lijken op lollies. Lina vindt het prachtig.
Maar dan gebeurt het. Lina laat de touwtjes los.
De ballonnen stijgen op. Ze zweven naar het plafond, alsof ze daar willen wonen.
Lina's mond valt open. “O nee. Ze gaan weg!”
Papa blijft rustig. “Ze gaan niet weg, ze blijven in huis.”
“Maar ik kan er niet bij,” piept Lina.
Papa pakt een houten lepel. “We kunnen ze zachtjes naar beneden tikken.”
Lina pakt een kussen. “En ik heb dit!”
Ze staan samen onder de ballonnen. Papa tikt heel voorzichtig met de lepel. Lina springt op haar tenen met het kussen omhoog. Het lijkt een beetje op een heel rustig spel.
“Tik-tik,” zegt papa.
“Boem… zacht boem,” zegt Lina.
De rode ballon komt naar beneden. Lina grijpt het touwtje. “Jaaaa!”
De gele ballon volgt. Lina pakt hem ook. “Twee!”
De blauwe ballon wil niet. Die blijft hoog, heel hoog, alsof hij de baas is.
Lina kijkt omhoog en zet haar handen in haar zij, zoals mama soms doet. “Blauwe ballon, dat is niet netjes.”
Papa fluistert: “Respect, Lina. Zeg het lief.”
Lina knikt. Ze kijkt weer omhoog. “Blauwe ballon, wil je alsjeblieft komen? Het is voor mama. Dank je wel.”
Alsof de ballon het hoort, zakt hij langzaam. Papa tikt nog één keer. Lina pakt het touwtje. “Dank je wel, ballon.”
“Mooi gezegd,” zegt papa. “Lief vragen helpt.”
Nu binden ze de touwtjes aan de tekening. Lina plakt er ook een sticker op: een klein gouden hartje. Ze streelt het papier. “Mama is mijn hart.”
Papa zet alles klaar op de tafel: ballonnen, tekening, een klein bordje met koekjes. Lina legt er één koekje extra bij. “Voor mama's thee.”
Dan horen ze voetstappen. Mama komt de woonkamer in, nog een beetje slaperig. Haar haar zit in een losse knot. Ze kijkt en stopt.
“Wat… wat is dit?” vraagt mama zacht.
Lina gaat rechtop staan, heel trots. “Mama, het is Moederdag!”
Papa zegt: “Van ons. Met liefde.”
Lina geeft mama de tekening. “Voor jou. Omdat jij lief bent. En omdat jij mij helpt met mijn jas. En omdat jij altijd ‘alsjeblieft' zegt.”
Mama's ogen worden glanzend, maar ze lacht. Ze knielt bij Lina. “Wat ben ik blij. Dank je wel, lieve Lina.”
Lina doet haar armen wijd. “Knuffel!”
Mama knuffelt. Lang. Warm. Zacht. “Ik hou van jou,” zegt mama.
“Ik ook,” zegt Lina. “Heel veel. Tot aan de maan. En terug. En nog een keer.”
Papa schuift het bordje koekjes naar mama. “En een koekje voor de beste mama.”
Mama neemt een hapje en lacht. “Mmm. Dit is de lekkerste dag.”
Einde
Later zitten ze samen op de bank. De ballonnen wiegen een beetje heen en weer. Lina kijkt ernaar alsof het kleine vriendjes zijn.
Mama leest een boekje voor. Lina luistert en friemelt met een touwtje. Af en toe zegt ze: “Mama?” en dan zegt mama: “Ja, schat?” en dan zegt Lina: “Niks. Ik vind je gewoon fijn.”
Mama kust Lina's haar. “Wat een mooie zin.”
Als het bijna middag is, ruimt Lina mee op. Ze legt de stiften terug in de doos. Ze zet de stoelen recht. Ze geeft papa een high-five, heel zacht, zodat het geen lawaai maakt.
Mama zegt: “Zullen we straks even wandelen?”
“Ja,” zegt Lina. “En de ballonnen blijven thuis.”
Papa knikt. “Ze waken over het huis.”
Lina vindt dat een grappig idee. “Hallo, ballonnen. Jullie zijn de wachters.”
De zon schuift een streep licht over de vloer. Mama pakt haar tas. Papa pakt de sleutel. Lina pakt haar kleine jasje en doet heel netjes haar armen erin, zoals mama haar altijd leert.
Bij de deur blijft Lina even staan. Ze kijkt naar mama. “Dank je wel, mama,” zegt ze nog een keer, heel duidelijk. “Voor alles.”
Mama glimlacht. “Dank je wel, Lina. Voor jouw ballonnen en jouw grote hart.”
Lina steekt haar hand in mama's hand. Papa doet de deur dicht. De voordeurslot klikt zacht.
Het luikje in de deur, waar je soms de post door ziet, staat nog open. Lina vindt dat niet netjes. Ze gaat op haar tenen staan en duwt het luikje voorzichtig dicht.
Klap. Het luikje is dicht.
Lina knikt tevreden. “Zo. Alles is veilig. En mama is blij.”
En samen stappen ze naar buiten, de lucht in, licht en vrolijk, alsof er ergens een ballon zachtjes lacht.
