De grote stad van morgen
In de stad van morgen woont Lila. Lila is drie jaar oud. Ze heeft een lieve glimlach en draagt altijd haar gele laarsjes. De stad is groot en vrolijk. Overal zijn huizen van glas en zachte kleuren. Boven de straten zweven heldere hologrammen. De mensen zien er blij uit en praten zacht met elkaar.
Op straat zijn er veel schermen. Ze zijn soepel en buigen mee als de wind waait. Op de schermen staan pijlen, zonnetjes en bloemen. Ze helpen iedereen de weg te vinden. Lila houdt van de schermen. Ze zijn licht en bewegen soms een beetje heen en weer, net als een vlinder.
Elke ochtend loopt Lila samen met haar mama naar het plein. Daar is een grote speelplek. Onderweg kijkt Lila altijd goed om zich heen. Lila zegt: “Kijk mama, daar is een blauwe vis op het scherm!” Mama lacht en zegt: “Goed gezien, Lila.”
Het scherm dat anders kijkt
Op een dag, als Lila naar het plein loopt, ziet ze iets raars. Eén scherm wijst niet naar het plein, maar naar een muur. Lila stopt. Ze kijkt omhoog en denkt even na. “Mama, het scherm kijkt verkeerd!” zegt Lila zacht.
Mama kijkt ook. “Wat slim van jou, Lila,” zegt ze. “Zullen we het gaan zeggen aan de mevrouw bij het infopunt?” Lila knikt. Samen lopen ze naar het infopunt. Daar zit een aardige mevrouw achter een groot, rond scherm. Ze glimlacht naar Lila.
“Hallo Lila, wat kan ik voor je doen?” vraagt de mevrouw. Lila zegt: “Het scherm wijst niet naar het plein. Het wijst naar een muur.” De mevrouw luistert aandachtig. Dan zegt ze: “Wat fijn dat je dat zegt! We gaan het meteen oplossen.”
Alles weer goed
De mevrouw drukt op haar scherm. Op het grote scherm verschijnt een lieve robot. De robot zwaait vrolijk naar Lila. “Hallo Lila! Ik ga het scherm goed zetten,” zegt de robot. Lila lacht en zwaait terug.
Even later vliegt de robot naar het verkeerde scherm. Iedereen kijkt. De robot maakt een zacht piepgeluidje en draait het scherm voorzichtig. Nu wijst het weer naar het plein.
Lila klapt in haar handen. Mama zegt: “Wat heb je goed geholpen, Lila.” De mevrouw zegt: “Dankjewel Lila, nu weten de mensen weer waar ze heen moeten.”
Lila voelt zich blij en trots. Ze pakt mama's hand. Ze lopen samen verder, langs de vrolijke schermen en zachte hologrammen. Alles is weer goed. De stad lacht en de zon schijnt. Lila denkt: Ik help graag, dat is fijn.
En zo begint de dag in de stad van morgen, rustig en vrolijk.
