In een magisch koninkrijk, ver weg van hier, woonde een dappere prinses genaamd Lila. Lila had een hart zo groot als de zon en een glimlach die als sterren straalde. Op een dag zei ze: "Ik wil de mensen helpen!"
De koning, haar vader, vroeg: "Waarom, lieve Lila?" "De mensen zijn verdrietig. Ik wil ze blij maken!" antwoordde ze.
Maar er was een gemene tovenaar, Zwarte Schaduw. Hij wilde dat iedereen zich slecht voelde. "Als jij de mensen blij maakt, Lila, zal ik je tegenhouden!" gromde hij.
Lila was niet bang. Met een sprongetje zei ze: "Ik zal het proberen!" Ze pakte haar magische bloemenstok en ging naar het dorp. De mensen keken op. "Wie ben jij?" vroegen ze.
"Iik ben prinses Lila! Ik kom om jullie te helpen!" zei ze vrolijk. De mensen glimlachten. "Maar hoe?" vroegen ze.
Lila zwaaide met haar stok en de bloemen begonnen te dansen. "Kijk! Laten we samen dansen!" De mensen dansten en lachten. Maar Zwarte Schaduw kwam met een donderende stem. "STOP!" riep hij.
Lila zei: "We laten ons niet stoppen! Samen zijn we sterk!" De mensen pakten elkaars handen en dansten nog harder. De magie van hun vreugde was sterker dan Zwarte Schaduw.
Met een flits verdween de tovenaar. "Jullie zijn zo dapper!" zei Lila. De mensen juichten.
En zo vond Lila niet alleen de liefde van het dorp, maar ook de magie van samen zijn. Ze leerde dat samen lachen sterker is dan kwaad. En iedereen leefde gelukkig, met Lila als hun stralende prinses.
