De Verrassing
Op een mooie dag speelde Emma in de tuin. Ze had een grote glimlach op haar gezicht. Haar beste vriend, Tom, was op bezoek. Samen bouwden ze een zandkasteel. Maar toen gebeurde er iets.
"Emma, kijk!" riep Tom. Hij pakte de schep en gooide een grote hoop zand op hun prachtige kasteel. Het hele kasteel viel om.
Emma voelde iets vreemds in haar buik. Het was warm en snel. Ze voelde zich boos. "Waarom deed je dat, Tom?" vroeg ze met grote ogen.
Tom keek naar Emma. "Ik wilde gewoon een grapje maken," zei hij zachtjes.
Emma stampte met haar voet. "Ik vind het niet leuk!" zei ze. Ze voelde haar gezicht heel warm worden.
Een Plan
Emma ging even op het gras zitten. Ze wilde niet meer boos zijn. Ze dacht na. "Wat kan ik doen?" vroeg ze zichzelf.
Toen kreeg ze een idee. "Tom, laten we iets anders doen," zei Emma. "Laten we een groot, mooi kasteel bouwen. Samen."
Tom glimlachte. "Ja, dat is een goed idee," zei hij. "Ik help je."
Emma en Tom begonnen met bouwen. Ze werkten langzaam en voorzichtig. Emma voelde zich rustiger worden. Ze zag hoe mooi hun kasteel werd.
"Samen kunnen we het nog mooier maken," zei Emma blij.
De Regenboog
Het kasteel was af. Emma en Tom keken naar hun werk. Het was prachtig. Er waren torens en een gracht van water.
"Het is het mooiste kasteel ooit," zei Tom trots.
Emma voelde zich blij. Ze keek naar Tom en glimlachte. "Dank je dat je me hebt geholpen," zei ze.
Tom keek naar de lucht. "Kijk, Emma, een regenboog!" riep hij.
Emma keek omhoog. Een grote, kleurige regenboog straalde boven hen. Ze voelde zich gelukkig en rustig. "De regenboog is onze vriend," zei ze.
Emma en Tom wisten nu dat ze altijd samen konden praten en spelen, ook als er iets misging. Ze leerden dat boos zijn oké is, maar dat praten en samenwerken nog beter is.
En zo eindigde hun avontuur met een glimlach en een regenboog.
