Ochtendlicht
Luna is vier jaar. Ze wrijft in haar ogen en kijkt naar het raam. Het zonlicht doet een warm stipje op de vloer. "Goedemorgen," fluistert mama. Luna stapt uit bed met sokken die een beetje groot zijn. Ze voelt iets zacht in haar buik. Het is klein en warm. Mama zegt: "Dat kan vreugde zijn."
Luna pakt haar beer. De beer heeft een patch op zijn oor. "Kom mee," zegt Luna. Ze loopt naar de keuken. Op tafel staat een schaal met appeltjes. Het appeltje glanst. Luna ruikt eraan. Het glanzen maakt haar gezichtje blij. Haar voeten wiebelen. Ze lacht een beetje en zegt: "Kijk, beer!" Beer wiebelt mee.
Mama kookt thee. De keuken ruikt naar kaneel. Luna ziet een vogel buiten op de vensterbank. De vogel zingt een kort liedje. Luna hoort de noten en voelt iets springen in haar borst. Het is zacht, als kleine vlinders. "Dat is vreugde," zegt mama. "Vreugde is een warm ding in je lijf." Luna knikt. Ze voelt het weer als ze stukjes brood in de vogelhuisjes stopt. Het voelt goed om iets te geven.
Speelplein
Later gaat Luna naar het speelplein. Haar schoenen tikken op het pad. Er zijn andere kinderen. Een jongetje rolt een bal naar haar. Luna kijkt. Haar hand gaat uit. Ze dribbelt de bal terug en lacht. De bal bonkt, bonkt. Haar buik springt nog hoger van vreugde. "Nog eens!" roept ze. Het jongetje lacht ook. Ze spelen samen, langzaam en rustig. Soms stopt Luna om naar de bloemen te kijken. De bloemen wiebelen zacht in de wind. Luna ruikt de bloemen. Haar hart voelt licht.
Een kleine zwaan zwemt in de vijver. Luna kijkt naar de ronde kop en de glinsterende veren. "Hallo zwaan," fluistert ze. De zwaan kwettert zacht. Luna voelt de vreugde als een zonnetje in haar borst. Het zonnetje groeit een tikje wanneer iemand anders lacht om haar grapje. Dat maakt haar blij op een zachte manier. Ze zegt tegen zichzelf: "Ik mag rustig blij zijn. Ik hoef niet hard te springen."
Thuis, met mama
Aan het eind van de middag loopt Luna terug naar huis. Haar benen zijn moe en tevreden. Thuis stopt ze even op de mat en ademt diep in. Ze voelt de warme vlekjes van vreugde nog in haar borst. Mama komt zitten en vraagt: "Wat maakte je vandaag blij?" Luna vertelt over de vogel, de bal en de zwaan. Ze vertelt in kleine zinnen. Mama luistert met haar hand op Luna's rug.
Samen maken ze een tekening. Luna kiest gele verf. Ze stippelt rondjes, kleine zonnetjes. Ze zegt: "Dit zijn mijn vreugde-zonnetjes." Mama knikt. "Je voelt ze in je buik en in je borst," zegt ze. Luna tekent nog een zonnetje voor beer. Beer krijgt ook een stippeltje op zijn oor.
De avond wordt rustig. De lamp geeft zacht licht. Luna doet haar pyjama aan. Ze kruipt in bed met beer en haar tekening. Mama legt een deken over haar heen. "Het is goed om te voelen wanneer je blij bent," zegt mama. "Je mag het zeggen. Je mag het delen. Je mag het zacht voelen in je eigen tempo."
Luna sluit haar ogen en voelt de warme zonnetjes in haar borst. Ze ademt rustig in en uit. Mama buigt voorover, legt een hand op Luna's haar en geeft een zachte kus op haar voorhoofd. "Slaap zacht," fluistert mama. Luna glimlacht met haar ogen dicht. De vreugde sluimert nog een beetje, als een klein lichtje dat veilig blijft branden.
