Het plan
Bram trok zijn tovermantel recht. Zijn hoed zat scheef. "Kijk!" zei hij trots. Noah lachte. "Je lijkt op een dansende heks." Sam zwaaide met zijn kartonnen robotarm. "Boe! Ik ben een robot-hekserobot."
De drie jongens waren zes jaar. Ze waren beste vrienden. Ze woonden in hetzelfde kleine dorp met veel bomen en veel pompoenen. Het was Halloweenavond. Overal brandden lichtjes. Er waren verklede kinderen die lachten.
Bram had een wens. "Dit jaar wil ik iets speciaals doen," zei hij zacht. "Ik wil een mooi lint geven aan de Grote Pompoen op het plein. Die pompoen heeft altijd iedereen laten lachen. Hij verdient een feestlint." Noah en Sam knikten. "Dat is lief," zei Noah. "Maar wat voor lint?"
Mevrouw Linde, de speelgoedmaakster, stond voor haar winkeldeur. Ze maakte knotsgekke knuffels en kleine lampjes. Ze kwam met een doos vol linten. "Voor jullie," zei ze geheimzinnig. "Een lint dat zacht glanst in het maanlicht. Bind het maar aan de pompoen. Dan glimlacht hij extra hard."
Bram hield het lint vast. Het was diepblauw, met kleine zilveren sterretjes. Het rook naar sinaasappel en kaneel. Bram voelde zich trots en blij. "Dankjewel!" zei hij. "We gaan nu meteen naar het plein."
Noah keek een beetje zenuwachtig. Zijn skeletmasker piepte als hij ahte. "Het wordt donker," fluisterde hij. "En de bladeren maken rare geluiden."
Sam klopte op zijn kartonnen borst. "We blijven bij elkaar. Geen spook kan ons pakken. Hihi."
Ze gingen op pad. Langs huizen met spinnenwebben. Langs struiken met glimwormen. Bram droeg het lint in zijn hand, voorzichtig alsof het van glas was.
De nachtelijke zoektocht
Halverwege de straat waaide de wind. De wind zong liedjes door de bomen. Het lint danste even in Bram zijn vingers. "Hou vast!" riep Bram. Maar de wind was speels. Een snok en het lint vloog uit zijn hand. Het streek door de lucht als een vlieger en verdween tussen de bomen.
"Oh nee!" Bram rende achter het lint aan. "Kom terug!" Noah en Sam renden met hem mee. Hun voeten maakten zachte geluiden op de natte bladeren. Het plein was nog een stukje verder.
Het was een beetje spannend. De maan keek tussen de takken. Een uil zei "oeh". Er klonk een zacht gekraak. "Misschien woont daar een nachtdraak," zei Noah, zijn stem klein. "Of een kissekat met laarzen."
Bram stopte. "We blijven rustig," zei hij. "Het lint is weg, maar we gaan het terugvinden. Samen."
Ze vonden sporen. Een glinstering op een tak. Een stukje lint tussen de stenen. Het lint liep als een spoor door het dorp. Soms hing het aan een hek, soms lag het op het dak van een schuurtje als een maanboog.
Onderweg hielpen ze mensen. Een klein meisje, Lotte, huilde omdat haar lampion was kapot. "Mijn lichtje is stuk," snikte ze. Bram knielde. "Weet je wat? We maken er een nieuw handvat van karton." Sam plakte, Noah hield. Het lampionnetje hing weer te dansen. Lotte knabbelde op haar lip en glimlachte. "Dank jullie wel." De jongens voelden zich warm vanbinnen.
Later zagen ze meneer Visser bij zijn tuintje. Zijn hoed was van zijn hoofd gewaaid. "Ik kan mijn hoed niet vinden," zei meneer Visser. Sam klom over het hekje en haalde de hoed uit een klimopwolk. "Daar!" zei meneer Visser blij. Hij gaf de jongens een stukje koek. "Voor moedige helpers." Ze proefden kruimels en lachten.
Het lint leidde hen verder. Het leek soms wel alsof het zelf wilde dat zij het volgden. Het glansde als een pad van sterren. Maar het was niet alleen. In een donker hoekje hoorde iets piepen. Iets heel klein en zacht.
"Noem je dat…" Noah kroop dichterbij. "Een kat?" Het geluid kwam weer. Een piepend "miau". Tussen de struiken blinkten twee ogen. Een zwart vogeltje? Nee. Het was een klein, nat katje met grote ogen. Zijn vacht was pikzwart maar zijn neus was roze, en zijn pootjes waren vol met modder. Om zijn nek zat… het blauwe lint!
Bram knielde heel rustig. "Hallo kleintje," zei hij. Het katje kroop een beetje naar voren. Het trilde. Het lint zat in kleine knopen om zijn hals. "Arme kat," fluisterde Bram. "Geloof je dat het jou warm kan maken?"
Noah keek bang. "Maar Bram, het lint moest naar de Grote Pompoen!" zei hij. "Dat was jouw wens."
Bram dacht aan de glimlach van de pompoen. Hij dacht aan de zachte trillingen van het katje. De katje keek met grote ogen en snorde nog niet. Bram voelde iets in zijn borst. Zou hij het lint aan de pompoen geven, zodat iedereen lacht? Of aan het katje, zodat hij niet verkleumt? Het was moeilijk.
"Wat vind jij?" vroeg Bram zacht aan zijn vrienden.
Sam snoof. "We kunnen twee dingen doen." Hij keek rond. "Misschien maakt Mevrouw Linde nog iets in haar winkel. Of we vragen de pompoen of hij kan delen."
Ze brachten het katje naar Mevrouw Linde. Ze was thuis warmte en licht. Haar winkel rook naar koekjes. "Oh!" zei Mevrouw Linde toen ze het katje zag. "Wat een klein, bang katje. Heeft hij een lint? Mijn, dat lint glanst mooi."
Bram legde het verhaal uit. Mevrouw Linde luisterde, haar ogen zacht. Ze streek met een hand over het katje. "Kinderen, soms moet je kiezen tussen een wens en een hart. Jullie hebben al goed gedaan door te stoppen om te helpen. Misschien kan ik iets maken."
Ze nam het lint en bond het voorzichtig los. Het katje schudde zich. Het keek blij. Mevrouw Linde pakte een doos met kleine lampjes. "Wacht hier," zei ze. Ze werkte met draad en stof. Ze knoopte en naaide. Ze maakte een klein strikje van het lint. Daarna maakte ze twee sterretjes van papier en plakte daar een heel klein lichtje in. "Voilà," zei ze. "Eén lint blijft voor de pompoen. En één strikje is voor de kat, met een lichtje. Zo ziet hij er vrolijk uit en is hij veilig."
Bram voelde zich opgelucht. Zijn wens werd niet vergeten. Het voelde goed. "Dank u," zei hij. Mevrouw Linde lachte. "Jullie zijn lief. Jullie hebben geholpen, en daarom geef ik jullie iets." Ze opende een lade en haalde een klein doosje tevoorschijn. "Een nachtlampje," zei ze. "Voor als het donker is en jullie een vriendje willen thuis." Het doosje had een plaatje van een poes.
De jongens keken ieder naar elkaar. "Voor ons?" vroeg Noah. "Ja," zei Mevrouw Linde. "Omdat jullie stopten om te helpen. Dat is wat Halloween mooi maakt."
Een warme thuis
Ze bonden het kleine strikje aan de nek van het katje. Het katje sprong op Bram's schoot en spinde zacht. "Mauw," zei hij, alsof hij bedankt. Bram wilde het lint ook nog even aan de Grote Pompoen hangen. Samen met Mevrouw Linde liepen ze naar het plein.
De Grote Pompoen stond daar op zijn houten kruk. Hij had al een glimlach en twee gloeiende ogen. Bram pakte het lint en bond het om de steel. Het lint glansde in het maanlicht, sterren sprongen. Pompoen leek nog vrolijker. Kinderen op het plein applaudisseerden. De pompoen leek te knipperen van plezier.
Noah duwde zijn skeletmasker omhoog. "Het is niet eng," zei hij. "Het is gezellig eng." Sam glimlachte met kartonnen tanden. Even later maakte Mevrouw Linde een kleine toverspreuk. "Lichtjes voor wie lief is," zei ze. Het katje sprong rond de pompoen en nam meteen een veilige hoek in het cafévenster. Het kleine strikje glimde.
Bram voelde hoe iets warm werd in zijn hart. Hij had zijn wens niet helemaal zoals hij dacht. Maar hij had iets beters gemaakt: een glimlach voor iedereen en warmte voor een klein dier. Hij leunde tegen Noah en Sam. "Dank jullie," zei hij. "Voor het rennen en helpen en lachen."
De avond ging voorbij. Er waren spelletjes en koekjes. De drie jongens liepen terug naar huis met hun nieuwe kleine nachtlampje. Mevrouw Linde had het net binnen de doos. Het lampje was in de vorm van een poesje. Het poesje had een klein glimlachje. Toen ze thuis waren, zette Bram het lampje naast zijn bed.
Voor het slapen keken ze nog even naar het katje dat buiten op de vensterbank lag en zijn strikje blies. Het lampje gaf zacht licht. Het verlichtte Bram's kamer als maanlicht. Hij voelde zich warm en veilig. "Misschien was het lint wel van ons allemaal," fluisterde hij.
Noah geeuwde. "En misschien is het pleziertje van samen zijn het mooiste," zei Sam terwijl hij zijn robotarm onder zich legde als een kussen.
Bram deed de deken over zich heen. Het lichtje in de vorm van een kat maakte een zacht schaduw op de muur. Het leek alsof de kat waakte. Bram dacht aan de pompoen, aan het katje en aan Mevrouw Linde. Hij dacht aan het koekje van meneer Visser en aan Lotte met haar lampion. Zijn ogen werden zwaar. Hij voelde zich gelukkig.
"Goede nacht," fluisterde hij. Het nachtlicht knipperde even alsof het zei: "Goede nacht."
En zo eindigde hun Halloweenavontuur: met een blauw lint aan een glimlachende pompoen, een warm poesje met een lichtstrik, en drie jongens die leerden dat delen en helpen het spannendste en mooiste was van alle nachten.
