Hoofdstuk 1: Een kaart die kietelt
Milo was een voorzichtige jongen. Niet bang, gewoon… goed in nadenken. Als er ergens een bruggetje wiebelde, testte hij eerst met één teen. Als er koekjes op tafel stonden, vroeg hij: “Zijn ze al afgekoeld?” En als er in de lucht ineens een glimmend papiertje dwarrelde, pakte hij het met twee vingers vast, alsof het kon niesbuien.
Op een zonnige middag, in het dorpje Pluimelstein, viel zo'n glimmend papiertje precies op zijn neus.
“Pfoe!” Milo keek scheel. Het papiertje bleef plakken.
Zijn vriendin Lila schoot in de lach. “Je hebt een snor van papier!”
Milo trok het eraf en zag dat het geen gewoon papiertje was. Het was een kaart. Een kaart die… heel zachtjes trilde, alsof hij zich vermaakte.
Bovenaan stond met kronkelletters: DE ROLLEBOL-SCHAT.
“Rollebollen?” Lila kneep haar ogen samen. “Is dat een schat die omvalt?”
Milo wees op een tekening van een pad door een bos vol paarse bomen. Helemaal aan het eind stond een grote kist, maar op de kist zat een lachend gezichtje. Ernaast: een pijltje en de woorden: Voorzichtige zoekers krijgen extra verrassingen.
“Dat ben ik!” zei Milo trots. “Een voorzichtige zoeker.”
Lila tikte op het stukje kaart dat trilde. “Of de kaart vindt jou grappig.”
Milo haalde een vergrootglas uit zijn rugzak. (Ja, hij had er altijd één bij zich. Je weet maar nooit wanneer je een verdacht kruimeltje moet onderzoeken.) Onder het glas zag hij piepkleine letters: Neem een pet mee tegen vallende confetti.
“Confetti?” Lila sprong op en neer. “Dit wordt fantastisch!”
Milo knikte langzaam. “Eerst plannen. Route, waterfles, broodjes… en een pet.”
“En een grap,” zei Lila. “Je hebt een goede grap nodig voor onderweg.”
Milo dacht even na. “Wat zegt een slak als hij haast heeft?”
Lila wachtte.
Milo fluisterde: “Sss… ik ben onderweg.”
Lila lachte zo hard dat een duif schrok en per ongeluk achteruit vloog. “Kom! Naar het Paarse Pluimbos!”
Ze liepen het dorp uit, langs een beek die klaterde alsof hij kietelgrappen vertelde. Milo hield de kaart stevig vast in een plastic mapje. Voorzichtig, natuurlijk.
Hoofdstuk 2: Het Paarse Pluimbos en een beleefde spook
Het Paarse Pluimbos begon met bomen die eruitzagen alsof iemand ze per ongeluk in druivensap had gedoopt. De bladeren glansden paars en wiegden zacht, als handjes die “hallo” zwaaiden.
“Volgens de kaart moeten we bij de boom met de scheve hoed zijn,” zei Milo.
Lila keek omhoog. “Welke boom heeft een hoed? Ze hebben allemaal bladeren.”
Net toen klonk er een kuchje. Een heel netjes kuchje, alsof het met een servet was gedaan.
Uit een boomstam zweefde een spook. Niet eng. Eerder… doorzichtig en een beetje verlegen. Hij droeg een strikje dat door zijn buik heen zweefde.
“Goedemiddag,” zei het spook beleefd. “Ik ben Spookje Pof. Ik help verdwaalde wandelaars en mensen die hun sokken kwijt zijn.”
Lila knipperde. “Kun jij sokken terugtoveren?”
Spookje Pof schudde zijn hoofd. “Ik kan ze alleen terugfluisteren. Sokken luisteren vaak beter dan mensen.”
Milo stapte een klein beetje achteruit. Niet van schrik, maar om ruimte te maken. “Wij zoeken de Rolleboll-schat. We willen geen problemen.”
“Problemen?” Spookje Pof keek gekwetst. “Oh nee, ik ben allergisch voor problemen. Ik krijg er rillingen van. En ik ben al koud.”
Lila grijnsde. “Kun jij ons dan helpen? We zoeken een boom met een scheve hoed.”
Spookje Pof floepte omhoog en wees naar een boom die echt een hoed had: een grote paddenstoel, precies op een tak, als een pet die scheef stond.
“Die!” zei Milo opgelucht. “Wat moeten we doen?”
Spookje Pof las de kaart mee, zijn ogen gingen erdoorheen alsof het papier lucht was. “Aha. Onder de scheve hoed ligt een raadsel. Maar pas op: de paddenstoel is kietelig.”
“Kietelig?” Milo zette zijn pet op. “Goed. Dan raak ik hem niet aan.”
Lila stak haar hand uit. “Ik wel!”
Milo pakte haar pols. “Voorzichtig. Eerst een stok.”
Hij zocht een tak en tikte zachtjes tegen de paddenstoel. De paddenstoel wiebelde en maakte een geluid alsof iemand “hihihi!” zei. Toen dwarrelde er een klein briefje naar beneden.
Spookje Pof ving het op met een sierlijke zwiep. “Hier staat: Wie lacht, vindt het pad. Volg de glimlachende stenen.”
Lila keek om zich heen. “Stenen kunnen glimlachen?”
Milo bukte. Op het pad lag een steen met een tekening van een lachmondje. En nog één. En nog één.
“Ze zijn geverfd!” riep Lila. “Iemand heeft het bos vrolijk gemaakt!”
Spookje Pof zuchtte dromerig. “Dat was ik. Ik had een saaie week.”
Ze volgden de glimlachende stenen. Het pad boog langs struiken die naar popcorn roken (heel vreemd, maar best lekker) en langs een beekje dat bubbels maakte in de vorm van kleine hartjes.
Milo voelde hoop in zijn buik, alsof er een lampje aanging. “We komen echt ergens.”
“Bij een schat die rolt,” zei Lila. “Ik ben benieuwd of hij ook kan dansen.”
Spookje Pof knikte ernstig. “Alles kan dansen als je het zachtjes vraagt.”
Hoofdstuk 3: De heuvel van de onhandige trollenpost
Aan het eind van het pad stond een heuvel. Bovenop stond een bord: WELKOM BIJ DE TROLLENPOST. BEZORGING VAN GRAPPEN EN GEURTJES.
“Geur… tjes?” Milo trok zijn neus op.
Lila las verder. “Trekt u aan de bel voor een verrassing.”
Er hing een bel met een touwtje. Milo kneep zijn lippen samen. “Verrassingen zijn vaak onvoorspelbaar.”
“Maar soms goed,” zei Spookje Pof zacht. “En hoop is ook een soort verrassing.”
Milo dacht na. Hij wilde de schat vinden. En hij wilde het goed doen. Dus pakte hij het touwtje vast en trok één keer. Voorzichtig. Heel voorzichtig.
DING-DONG!
Meteen sprong een luikje open in de heuvel. Er kwam een trollenhand uit, met een stempel.
“PLOP!” zei de hand.
“Uh… hallo?” riep Lila.
Er klonk gemompel. Toen schoof het luik verder open en verscheen een trol. Hij was klein, droeg een bril die scheef zat, en had een tas vol postzegels op zijn buik geplakt.
“Pakketje?” vroeg de trol.
“We zoeken de Rolleboll-schat,” zei Milo. “Volgens de kaart is hij in de buurt.”
De trol knikte alsof hij precies wist waar Milo zijn broodjes had bewaard. “Schat, ja. Eerst formulier.”
“Formulier?” Lila keek om zich heen. “Waar is de balie?”
De trol hield een papier omhoog dat zó groot was dat het de heuvel bijna bedekte. “Vul in: naam, lievelingssoep, en of u kietelbestendig bent.”
Milo slikte. “Ik… ik ben niet zo kietelbestendig.”
Spookje Pof zweefde naar voren. “Ik ben wel kietelbestendig. Ik heb geen ribben.”
De trol keek blij. “Dan mag u invullen.”
Spookje Pof pakte een pen… die door hem heen zakte. “Oeps. Ik vergeet dat ik geen handen heb die dingen vasthouden.”
Lila stak haar tong uit in concentratie. “Ik schrijf wel. Milo, lievelingssoep?”
“Tomatensoep. Zonder rare stukjes.”
Lila schreef. “Kietelbestendig?”
Milo aarzelde. “Een beetje. Als je het vriendelijk doet.”
De trol stempelde het papier met PLOP PLOP PLOP en gaf een klein kaartje terug. “Goed. Nu: neem de glijbaan.”
“Glijbaan?” Milo keek naar de zijkant van de heuvel. Daar was een glanzende glijbaan, met een bordje: SNEL, MAAR VROLIJK.
“Ik ga!” riep Lila meteen.
Milo hield haar tegen. “Eerst kijken of hij eindigt in een struik.”
Spookje Pof zweefde een stukje vooruit en keek beneden. “Hij eindigt in… een stapel kussens! En één banaan.”
“Waarom één banaan?” vroeg Lila.
Spookje Pof haalde zijn schouders op. “Decoratie.”
Milo ademde uit. “Oké. Dan glijden we. Maar met de voeten vooruit. En pet op.”
Ze gingen zitten. Lila gierde al voordat ze bewoog. Milo hield zijn kaartmapje stevig vast. Spookje Pof zweefde naast de glijbaan en deed alsof hij ook gleed, met een heel serieuze glij-gezichten.
WIEOE! Ze schoten naar beneden, zo snel dat Milo's wangen flapperden. Beneden landden ze in zachte kussens. De banaan rolde plechtig opzij alsof hij ruimte wilde maken.
Lila sprong overeind. “Dit was de beste post ooit!”
Milo vond onder een kussen een nieuwe aanwijzing: een houten pijl met een lachmondje. Er stond op: Naar de Giechel-grot. Klop drie keer en zeg iets aardigs.
Milo glimlachte. “Dat kan ik.”
Hoofdstuk 4: De Rolleboll-schat en de uitgestoken hand
De Giechel-grot was geen echte grot van steen, maar een grot van suikerrots. De muren glinsterden als harde snoepjes. Het rook er naar vanille en… een beetje naar natte hond, maar dan op een grappige manier.
Voor de ingang stond een deur met een knalroze deurknop. Milo tilde zijn hand op.
“Drie keer kloppen,” fluisterde hij. “En iets aardigs.”
Hij klopte: tok, tok, tok.
“Ehm… hallo, deur,” zei Milo. “Je ziet er… stevig uit. Goed gedaan.”
De deurknop bloosde. Echt waar. Hij werd donkerroze.
De deur ging open met een piep die klonk als een muis die een grap probeert te vertellen.
Binnen stond een kist. De kist had wielen. En ook een glimlachend gezichtje. Precies zoals op de kaart.
“Daar is hij!” riep Lila. “De schat met wielen!”
De kist rolde een stukje naar voren en zei: “ROOOOL! Ik ben de Rolleboll-schat. Wie mij vindt, krijgt… een lach!”
Milo keek voorzichtig. “Wat zit er in jou?”
“Geen goud,” zei de kist vrolijk. “Goud is zwaar en saai. In mij zitten dingen die mensen weer laten proberen.”
Spookje Pof zweefde dichterbij. “Dat klinkt als hoop.”
“Precies!” riep de kist. Hij klapte open.
Er kwam geen verblindende glans. Er kwam… confetti. Heel veel confetti. Het viel als zachte sneeuw, maar dan kleuriger en met kleine tekeningetjes erop: glimlachjes, hartjes, en mini-broodjes.
Milo's pet kreeg een confettiberg. Lila kreeg een confettisnor, net als eerder met het kaartje. Spookje Pof kreeg confetti… die door hem heen dwarrelde en daarna in de lucht bleef hangen, alsof het confetti-spookjes waren.
Uit de kist sprongen ook drie spullen: een vergrootglas van snoepglas, een kompas dat altijd naar “pret” wees, en een klein boekje met lege bladzijden.
“Wat is dat boekje?” vroeg Milo.
De kist rolde dichterbij. “Dat is het Hoopboekje. Elke keer als je iets probeert dat eerst moeilijk lijkt, verschijnt er een zin.”
Milo sloeg het open. Op de eerste pagina stond al iets: Voorzichtig zijn is goed. Maar vooruitgaan is ook dapper.
Milo voelde zijn keel warm worden. “Ik wil dit bewaren.”
Lila keek in de kist. “Is er ook iets voor Spookje Pof?”
Spookje Pof keek snel weg. “Hoeft niet. Ik help al.”
De kist kuchte. “Iedereen verdient iets. Ook helpers.”
Hij rolde naar een hoek en duwde met zijn wiel een klein pakje naar voren. Het was een paar sokken. Met sterren erop.
“Sokken!” riep Lila.
Spookje Pof hapte naar lucht, wat grappig is als je geen longen ziet. “Mijn… mijn oude sokken. Ik was ze kwijt sinds… sinds ik doorzichtig werd.”
Milo pakte de sokken op en hield ze uitgestoken. “Hier. Zal ik ze aan je geven?”
Spookje Pof knikte, ontroerd. “Maar… ik kan ze niet vastpakken.”
Milo dacht even na. Toen keek hij naar Lila. “Samen?”
Lila knikte. Ze hield één sok vast, Milo de andere. Ze staken allebei hun handen naar Spookje Pof uit, heel dichtbij zijn doorzichtige voeten.
Spookje Pof zweefde omlaag. En alsof hoop een kleine magie is, schoven de sokken precies op hun plek. Ze bleven zitten, alsof ze altijd voor hem bedoeld waren.
Spookje Pof keek naar zijn sterrenvoeten en lachte. “Ik heb weer… iets van mij terug.”
Milo glimlachte breed. “Dat is een echte schat.”
De Rolleboll-schat rolde rondjes van plezier. “Rolrolrol! En nu nog één cadeau: neem een zin mee en geef hem door.”
Milo pakte het Hoopboekje en schreef, langzaam en netjes: Als je de weg niet ziet, vraag dan om hulp. Er is bijna altijd iemand die een hand uitsteekt.
Lila keek hem aan. “Zoals wij net.”
“Zoals jullie altijd,” fluisterde Spookje Pof.
Buiten de grot waaide de wind confetti over het pad. De glimlachende stenen leken nog blijer.
Milo stopte het boekje veilig in zijn rugzak, maar hield zijn hand vrij. Voor als iemand hem nodig had.
En terwijl ze samen terugliepen naar Pluimelstein, wees het kompas vrolijk één kant op: naar huis. En ook een beetje naar morgen.
