De avond op de bank
Milo is drie jaar. Hij zit met mama op de bank. De deken is zacht en blauw.
Op het scherm komt een film. Eerst is het leuk. Er is een hondje. Milo lacht.
Dan wordt de film verdrietig. Het hondje jankt. Iemand huilt.
Milo voelt iets in zijn buik. Het voelt klein en wiebelig.
Zijn ogen worden nat. Hij kijkt weg.
“Het is zo verdrietig,” fluistert Milo.
Mama legt haar arm om hem heen. “Ja, schat. Soms zijn films verdrietig.”
Milo knikt, maar zijn hart tikt snel.
“Gaat het hondje pijn hebben?” vraagt hij.
Mama schudt haar hoofd. “In films lijkt het echt. Maar het is niet echt. Het is spelen.”
Milo luistert. Toch blijft het beeld in zijn hoofd, alsof het nog aan staat.
Een zachte truc
Mama pakt de afstandsbediening. Klik. Het scherm gaat uit. Het wordt rustig.
“Zullen we adem-blazen?” vraagt mama. “Alsof je een kaars uitblaast.”
Milo blaast. “Ffff.”
Mama blaast ook. “Ffff.”
Nog een keer. “Ffff.”
Milo's buik wordt minder wiebelig.
Dan zegt mama: “Weet je wat ook helpt? We geven de film een naam.”
Milo denkt. “Verdrietfilm.”
“Ja,” zegt mama. “En wij kiezen: aan of uit.”
Milo kijkt naar de afstandsbediening. Hij mag hem even vasthouden.
Hij drukt zacht op een knop. Niets gebeurt, want de tv is al uit.
Milo glimlacht. “Ik kan stop zeggen,” zegt hij.
Mama pakt papier en kleurpotloden.
“Zullen we een blij einde tekenen?” vraagt ze.
Milo tekent het hondje met een grote staart. Hij tekent een bot.
Hij tekent ook een zon. Heel geel.
“Nu is het hondje blij,” zegt Milo. Zijn schouders zakken omlaag.
In bed, met hulp dichtbij
Later ligt Milo in bed. Zijn knuffelbeer zit naast hem.
Maar ineens denkt Milo weer aan het janken. Zijn ogen worden groot.
Mama komt snel. Ze gaat naast het bed zitten.
“Daar is het weer, hè?” zegt ze zacht. “Een verdrietige gedachte.”
Milo knikt. “In mijn hoofd.”
Mama legt haar hand op zijn buik. “Voel maar. We blazen weer.”
“Ffff,” blaast Milo. “Ffff.”
De gedachte wordt kleiner, als een wolkje dat wegdrijft.
“En wat mag jij altijd doen?” vraagt mama.
Milo fluistert: “Hulp vragen.”
“Altijd,” zegt mama. “Overdag. En 's nachts. Jij bent niet alleen.”
Milo voelt zich warm. Hij geeft zichzelf een kleine knuffel.
“Ik ben dapper,” zegt hij.
“Ja,” zegt mama. “Dapper en slim.”
Milo sluit zijn ogen. De kamer is stil.
In zijn hoofd is het hondje nu blij, onder de gele zon.
