Er was eens een slimme wolf genaamd Wouter. Wouter was niet zoals andere wolven. Hij hield van spelen en lachen. Op een zonnige ochtend besloot Wouter om naar het bos te gaan. "Wat zal ik vandaag doen?" vroeg hij hardop. "Misschien kan ik mijn vrienden uitnodigen voor een spelletje!"
Wouter sprong vrolijk het bos in. Al snel kwam hij zijn beste vriend, Benny de konijn, tegen. Benny was druk bezig met het knabbelen van een wortel. "Hallo, Benny!" riep Wouter. "Wil je met mij spelen?"
Benny keek op van zijn wortel en zei: "Wat voor spelletje, Wouter?"
"Ik dacht aan verstoppertje!" zei Wouter enthousiast. "Jij telt, en ik verstop me!"
"Dat klinkt leuk!" antwoordde Benny. "Oké, ik tel tot tien. Eén... twee... drie..."
Wouter rende snel weg en zocht een goede schuilplaats. Hij vond een grote struik en kroop eronder. "Dit is een perfecte plek!" dacht hij. Terwijl Benny telde, hoorde Wouter een vreemd geluid. Het klonk als een gekke lach. "Wie is dat?" vroeg hij zich af.
Benny telde verder. "Zeven... acht... negen... tien! Klaar!"
Benny begon te zoeken. "Wouter! Waar ben je?" vroeg hij met een grote glimlach. Wouter kon het niet laten om te giechelen. "Hier ben ik niet!" riep hij.
Benny zocht overal. Hij keek achter bomen, onder bladeren en zelfs in een holle boom. "Ik kan je niet vinden!" zei hij gefrustreerd. Wouter lag nog steeds onder de struik te lachen.
Plotseling kwam er een andere vriend aan, Lila de eekhoorn. "Wat is er aan de hand?" vroeg ze nieuwsgierig. "Waarom lach je zo?"
"Wouter speelt verstoppertje, maar hij is niet te vinden!" zei Benny, die nog steeds aan het zoeken was.
Lila grinnikte. "Laat me helpen! Ik kan goed klimmen. Misschien kan ik van bovenaf kijken."
"Dat is een goed idee!" zei Wouter, die nu echt nieuwsgierig was naar wat er zou gebeuren. Lila klom snel in een boom en keek rond. "Ik zie je niet, Wouter!" riep ze.
Benny riep: "Wouter, kom tevoorschijn! We willen je vinden!"
Na een tijdje besloot Wouter dat het tijd was om tevoorschijn te komen. "Oké, oké, hier ben ik!" zei hij terwijl hij onder de struik vandaan kwam. "Ik was gewoon aan het grappen maken!"
Benny en Lila barstten in lachen uit. "Je bent de beste verstoppende wolf die ik ken!" zei Benny. "Wat willen we nu doen?" vroeg Lila.
"Zullen we een wedstrijd houden?" stelde Wouter voor. "Wie het snelst kan rennen van hier naar de grote boom!"
"Dat klinkt spannend!" zei Benny. "Ik ben snel als het gaat om wortels, maar ik weet niet of ik zo snel kan rennen!"
Lila lachte. "Ik ben sneller dan de wind! Ik ga winnen!"
Ze maakten zich klaar voor de race. "Op je plaatsen, klaar, af!" riep Wouter. En ze renden! Wouter sprintte vooruit, zijn poten raasden over de grond. Benny gaf alles wat hij had, maar hij was een beetje langzaam met al die wortels in zijn buik. Lila sprong van tak naar tak en vloog bijna boven hen uit.
De race was spannend! Wouter en Lila waren bijna gelijk, maar toen... "Oeps!" zei Wouter en struikelde over een tak. Hij viel op de grond. "Dat was niet zo slim!" riep hij terwijl hij weer opstond.
Lila keek om en zei: "Wouter, kom op! Rennen!" Maar het was te laat. Benny kwam aan met een grote sprongetje. "Ik heb gewonnen!" juichte hij.
Wouter lachte en zei: "Dat was een geweldige race, Benny! Je hebt het goed gedaan!"
Lila knikte. "Ja, maar laten we nu iets anders doen. Wat als we een picknick hebben?"
"Een picknick! Geweldig idee!" riep Wouter. "Wat heb je meegenomen, Lila?"
Lila haalde een grote tas tevoorschijn. "Ik heb noten, bessen en een paar heerlijke wortels!"
Benny's ogen glinsterden. "Ik hou van wortels!"
Ze gingen zitten onder de grote boom en begonnen hun picknick. "Dit is lekker!" zei Benny terwijl hij een wortel knabbelde. "Wat een leuke dag!"
Wouter knikte. "Ja, en het is nog niet afgelopen! We kunnen nog meer spelletjes spelen!"
Lila sprong op. "Wat dacht je van een danswedstrijd? Ik zal de muziek maken!" Ze begon te dansen, en Wouter en Benny lachten en dansten mee.
"Ik ben de beste danser!" riep Wouter terwijl hij een gekke draai maakte. Benny deed zijn best om mee te doen, maar viel bijna om van het lachen. "Je bent een gekke wolf, Wouter!" zei hij.
De drie vrienden dansten tot de zon onderging. Toen het donker werd, zaten ze moe maar gelukkig bij elkaar.
"Wat een geweldige dag!" zei Wouter. "Ik ben blij dat we vrienden zijn."
"Ja, ik ook!" zei Benny. "Laten we dit snel weer doen!"
Lila knikte. "Zeker weten! Tot de volgende keer, vrienden!"
En zo eindigde hun leuke dag in het bos, vol lachen, rennen en dansen.
