Hoofdstuk 1: De Astronaut
Lina was een astronaut. Ze droeg altijd een grote glimlach op haar gezicht. Haar ruimtepak was wit met mooie, kleurrijke sterren en planeten erop. Vandaag ging ze naar de basisschool om over de ruimte te praten. De kinderen waren zo opgewonden!
"Hallo kinderen!" zei Lina. "Weten jullie wat een astronaut doet?"
De kinderen schudden hun hoofd.
"Een astronaut gaat naar de ruimte!" zei ze vrolijk. "In de ruimte kun je sterren zien, en zelfs de aarde van heel ver weg!"
Een klein jongetje met een blauwe pet vroeg: "Wat is het leukste aan de ruimte?"
Lina lachte. "Oh, dat is een goede vraag! Het leukste zijn de sterren. Ze twinkelen als lampjes in de lucht. En weet je, ik heb ook naar de aarde gekeken. Het lijkt wel een grote, blauwe bal!"
De kinderen keken met grote ogen naar haar.
Hoofdstuk 2: De Ruimte Reis
"Als astronaut moet ik goed opletten," vertelde Lina. "Ik moet mijn training elke dag volgen. We leren over raketten, hoe we moeten vliegen en zelfs hoe we in de ruimte kunnen ademen!"
Een meisje met een roze jurk zei: "Ever heb je een raket gezien?"
"Ja!" zei Lina enthousiast. "Ik heb in een grote raket gezeten. Het voelde alsof ik op een trampoline sprong! Woosh!" Ze maakte een sprongetje en deed alsof ze in de raket zat. De kinderen lachten en deden met haar mee.
"Als de raket stijgt, voel je een duwtje in je buik. Het is een beetje eng, maar ook super leuk!" vervolgde ze. "En als je in de ruimte bent, zweef je! Het voelt alsof je een vogel bent."
"Dat klinkt heerlijk!" zei het jongetje met de blauwe pet. "Kun je me laten zien hoe je zweeft?"
Lina glimlachte. "Natuurlijk! Kom maar hier!" Ze stak haar armen omhoog en deed alsof ze zweefde. De kinderen deden met haar mee. Ze zwaaiden hun armen en gierden van het lachen.
Hoofdstuk 3: De Wonderen van het Universum
"Wat heb je daarboven gezien?" vroeg het meisje in de roze jurk.
"Ik heb de maan gezien!" zei Lina. "En het was zo glanzend en mooi. Het leek wel een grote, gele koek! Ik heb ook sterrenstelsels gezien. Dat zijn groepen sterren die samen dansen in de ruimte."
"Dansen de sterren echt?" vroeg de jongen.
"Ja! In mijn verbeelding wel," zei Lina. "Als je kijkt naar de sterren, lijkt het alsof ze samen een dans doen. Het is zo prachtig."
"Wat je ook moet weten, is dat in de ruimte geen geluid is. Het is super stil!" Lina vormde een stilte met haar handen. "Je kunt alleen je eigen adem horen. Dat maakt het magisch."
"Wil je weer terug naar de ruimte?" vroeg het meisje.
"Ja!" zei Lina met glans in haar ogen. "Ik wil meer ontdekken. Misschien vind ik een nieuwe ster of zelfs een nieuwe planeet! En als ik daar ben, neem ik jullie mee in mijn gedachten. Jullie zijn altijd bij me."
De kinderen klapten in hun handen.
Lina knielde en zei: "Droom groot, lieve kinderen. Naar de ruimte gaan is niet alleen voor astronauten. Ook jullie kunnen dromen van de sterren!"
De kinderen knikten enthousiast. "We zullen dromen van de ruimte!"
Lina lachte en gaf elk kind een sterretje als herinnering. "Vergeet nooit dat de ruimte vol wonderen zit. Blijf altijd nieuwsgierig!"
De schoolbel ging. De kinderen sprongen op en renden naar buiten, met hun hart vol dromen en hun hoofd vol sterren.
