In een groot raketvoertuig zit Emma, de jonge astronaute. Ze draagt een glinsterend wit pak en een helm die haar gezicht beschermt. Ze voelt zich gelukkig en een beetje zenuwachtig. Vandaag gaat ze de grote, verre ruimte ontdekken.
"3, 2, 1, start!" roept de stem vanuit de luidspreker. De raket schiet de lucht in, omhoog, omhoog, tot de aardbol een stipje wordt. Emma kijkt uit het raam en ziet wolken als zachte kussens. "Dag, aarde," fluistert ze.
Na een tijdje zweeft de raket naar de grote, witte station in de ruimte. Het lijkt wel een groot vliegend huis! Emma drukt op een knop en de raket maakt een zacht tik geluid. Ze is aangekomen.
Binnen in de ruimte is alles een beetje anders. Emma zweeft! Ze lacht en doet een klein zweefdansje. Dan ontmoet ze Kim en Sam, twee aardige astronauten. "Welkom, Emma," zegt Kim. "We hebben hier veel te ontdekken."
Ze laten Emma zien hoe alles werkt. Emma helpt met planten water geven. "Zelfs planten kunnen in de ruimte groeien!" zegt Sam. Emma knikt en glimlacht. Ze begrijpt nu hoe belangrijk het is om goed voor alles te zorgen.
Dan laat Kim haar een groot raam zien. Buiten flonkeren de sterren als kleine lampjes. "Wat mooi," zucht Emma. Ze houdt van de sterren, het voelt alsof ze nieuwe vriendjes zijn geworden.
Het is tijd om te slapen. Emma kruipt in een comfortabele slaapzak die aan de muur hangt. Ze voelt zich veilig en blij. "Welterusten, sterren," fluistert Emma. Ze kijkt nog een laatste keer naar buiten.
De sterren lijken te knipperen als antwoord. Emma sluit haar ogen. Ze droomt van avonturen, van de aarde en de sterren die samen lachen.
Met een rustig hart en een glimlach valt Emma in slaap, wetende dat ze altijd zorg zal dragen voor haar mooie planeet en de sterren die zo ver weg zijn. "Goede nacht, ruimte," zegt Emma, als een warme deken van vriendelijkheid en dromen haar omhult.
