De eerste hint: een gekke sneeuwbal
Milo was vijf en had wangen zo rood als kerstappels. Buiten glinsterde de sneeuw. Binnen rook het naar kaneel en warme chocolademelk.
“Het is bijna Kerstmis,” fluisterde Milo tegen de kerstboom. De lampjes knipperden alsof ze terugfluisterden.
Toen hoorde Milo een zacht kriebeltje bij de schoorsteen. Krik… krak… kriebel.
“Hallo?” riep Milo.
Uit een wolk van roet sprong een klein mannetje met een puntmuts. Zijn jas was groen met belletjes. Zijn laarsjes piepten vrolijk.
“Ik ben Flik,” zei hij met een knipoog. “De kerstlutin. De ondeugende.”
Milo's ogen werden groot. “Bestaat jij echt?”
Flik boog diep. “Zo echt als een sneeuwvlok op je neus.”
Hij rende naar de keuken, sprong op tafel en draaide een koekjestrommel om. Koekjes rolden als kleine wieltjes over de grond.
“Hé!” Milo schrok, maar toen moest hij ook een beetje lachen. “Dat is rommelig.”
“Dat is mijn hobby,” zei Flik trots. “Rommel met een glimlach.”
Mama riep vanuit de gang: “Milo? Gaat alles goed?”
Milo stak snel zijn duim op, ook al kon mama dat niet zien. “Ja hoor!”
Flik dook achter een vaas en giechelde. Daarna kwam hij weer tevoorschijn met een klein papiertje.
“Voor jou,” fluisterde hij. “Een hint!”
Milo pakte het papiertje. Er stond met krullerige letters:
ZOEK DE KERSTSTER ACHTER DE WASMAND.
Milo sprong op. “Achter de wasmand! Kom, Flik!”
Samen renden ze naar de wasruimte. Milo tilde de wasmand op, heel voorzichtig.
Er lag… een sneeuwbal.
Maar het was geen gewone sneeuwbal. Hij was gemaakt van sokken. Witte sokken, opgerold tot één bol. Bovenop zat een onderbroek als muts.
“Flik!” Milo keek streng. “Dat is geen kerstster.”
Flik sloeg zijn handen voor zijn mond. “Oeps! Verkeerde hint! Ik ben soms… eh… een beetje te snel.”
Milo zuchtte. “Ik wilde echt de kerstster vinden.”
Flik keek ineens wat kleiner. “Ik ook. Maar ik vond de sokkensneeuwbal zo grappig.”
Milo kneep zijn ogen dicht en dacht. “Oké. Maar nu wil ik een echte hint.”
Flik knikte heel serieus. “Beloofd. Een echte hint. En… ik zal helpen opruimen.”
Samen maakten ze de sokken los, legden de was weer netjes en Milo aaide even over de sokkensneeuwbal. “Hij is wel grappig,” gaf hij toe.
Flik grijnsde. “Zie je wel.”
De echte hint en het ideeënbord
Terug in de woonkamer sprong Flik op de bank, als een katje met belletjes. Hij haalde een tweede papiertje uit zijn jaszak. Dit keer was het papier rood met gouden sterretjes.
“Dit is de echte,” zei hij zacht. “Echt-echt.”
Milo pakte het aan. Er stond:
MAAK EEN BORD MET KERSTIDEEËN. DE KERSTSTER WIJST DE WEG.
Milo krabde aan zijn hoofd. “Een bord? Zoals… een tekenbord?”
“Een ‘ideeenbord'!” zei Flik. “Een plek waar je kerstplannen op zet. Dan wordt Kerstmis extra gezellig. En als we het vullen, komt de kerstster vanzelf tevoorschijn.”
“Maar waar maak ik dat van?” vroeg Milo.
Flik keek rond. Zijn ogen glinsterden als twee kerstballen. “Van een groot vel papier! Of karton! Of… de achterkant van een oude doos!”
Milo rende naar de kast en vond een lege doos van cornflakes. “Deze!”
“Perfect!” riep Flik. Hij floepte een schaar tevoorschijn die ineens in zijn hand verscheen. “Tadaa.”
“Mag jij wel knippen?” vroeg Milo.
Flik hield de schaar heel netjes vast. “Ik knip alsof ik een sneeuwvlok knip. Zachtjes.”
Samen maakten ze de doos plat. Milo plakte hem met tape op de tafel. Flik gaf hem een stift die naar pepermunt rook.
“Bovenaan schrijven we: ‘Kerstideeën',” zei Milo.
“En ernaast tekenen we een ster,” zei Flik. “Die ster is onze gids.”
Milo tekende een grote ster. Hij kleurde hem geel. Flik tekende er kleine twinkelstipjes omheen.
“Wat zetten we erop?” vroeg Milo.
Flik klapte in zijn handen. “Eerst iets lekkers!”
Milo schreef: 1. Koekjes bakken.
Flik tekende een koekje met een lachend gezicht.
“En iets warms,” zei Milo. “2. Chocolademelk maken.”
“Met slagroom-sneeuw,” zong Flik.
Milo giechelde. “Ja!”
Flik sprong ineens naar de kerstboom en haalde een slinger weg. Hij hing hem over Milo's hoofd, als een kronkelende slang.
“Milo is een kerstcadeau!” riep Flik.
“Mama gaat dat zien!” Milo deed alsof hij boos was, maar hij lachte zo hard dat de slinger mee trilde.
“Oké, oké,” zei Flik snel. Hij haalde de slinger weg en hing hem terug. “Kleine grap. Niet te groot.”
Milo keek naar het bord. “Nog meer ideeën.”
Flik dacht diep na, met zijn vinger op zijn neus. “3. Een kaart maken voor oma.”
Milo schreef het op. “Oma vindt kaartjes leuk.”
“En… 4. Een liedje oefenen.” Flik begon meteen zacht te neuriën, vals maar blij.
Milo zette zijn handen op zijn oren. “Hihi! Flik, jij klinkt als een trompet die verkouden is.”
Flik trok een dramatisch gezicht. “Ik oefen nog!”
Milo voelde zich warm vanbinnen. Het bord werd mooier en voller. Maar de kerstster? Die was nog nergens.
“Wanneer komt de kerstster?” vroeg Milo.
Flik wees naar de getekende ster op het bord. “Als we nog één vakje vullen, krijg je een aanwijzing. Een echte.”
Milo knikte. “Oké. Nog eentje.”
Mini-rebondissements: de grap die te groot werd
Flik keek rond en zag de pot met glitters voor kerstknutsels. Zijn ogen werden zó groot dat Milo wist: nu komt er een grap.
“Niet te veel,” waarschuwde Milo.
“Niet te veel,” herhaalde Flik heel braaf. Hij pakte de pot met twee vingers, alsof het een babyvogeltje was.
Milo schreef: 5. Kerstknutsel maken.
“Zoals een ster voor in de boom,” zei Milo.
Flik knikte. “Een ster! Ja! Dan vinden we de kerstster!”
Hij draaide de pot open. Heel voorzichtig… heel voorzichtig…
Maar toen—
Atsjoe!
Flik niesde zo hard dat de glitterpot omviel. Een wolk zilverstof vloog door de lucht, als een mini-sneeuwstorm binnen. Het landde op Milo's haar, op de tafel, op de kat die toevallig langs liep.
De kat keek naar zijn glinsterende snorharen en rende weg alsof hij een disco was geworden.
Milo stond stil. Zijn mond viel open. “Flik…”
Flik keek naar de glitters. Zijn belletjes rinkelden niet eens. “O nee.”
Mama riep weer: “Milo, wat hoor ik?”
Milo fluisterde snel: “Niets! Gewoon… sneeuw.”
Flik pakte een doekje. “Ik wilde echt niet te veel.”
Milo dacht aan de kat met glitter-snuit. Het was zó grappig dat hij bijna omviel van het lachen. Maar toen keek hij naar de tafel. Alles glom. Zelfs de koekjes op de grond.
“Dit is een grap die te groot is,” zei Milo langzaam.
Flik knikte, verdrietig. “Ik vergeet soms de juiste maat. Ik wil lachen, maar ik wil ook helpen.”
Milo legde zijn hand op Fliks schouder. “We ruimen samen op. Dan is het weer goed.”
Flik keek op. “Echt?”
“Echt,” zei Milo. “En daarna maken we een ster.”
Samen veegden ze glitters op een papier. Milo maakte kleine hoopjes. Flik maakte een mini-bezem van een dennennaald. Ze werkten als twee kleine sneeuwruimers.
Toen alles netjes was, zat Milo vol glitters in zijn haar, maar de tafel was weer schoon.
Flik zuchtte opgelucht. “Dank je.”
“Graag,” zei Milo. “En nu: de kerstster.”
Flik glimlachte. “Nu komt de echte aanwijzing.”
Hij liep naar het ideeënbord en tikte op de getekende ster. “Kijk goed. De ster wijst… omhoog.”
Milo keek omhoog, naar de kast boven de open haard. Daar stond een doos met kerstspullen. Op de doos zat een sticker van… een ster.
“Daar!” riep Milo.
De kerstster en de juiste maat
Milo pakte een krukje. Flik hield het krukje stevig vast, heel serieus. “Veiligheid eerst,” zei hij, alsof hij een grote meneer was.
Milo klom erop en schoof de doos naar voren. Er klonk gerinkel van kerstballen.
“Voorzichtig,” fluisterde Milo.
“Voorzichtig,” fluisterde Flik terug.
Milo deed de doos open. En daar lag hij: een prachtige kerstster van goudpapier met kleine gaatjes erin, alsof er lichtjes doorheen konden kijken.
“Wauw,” zei Milo zacht.
Flik's ogen glansden. “Dat is hem. De echte kerstster.”
Milo hield hem omhoog. Het licht van de lamp ging door de gaatjes en maakte stipjes op de muur, als sterrenstof.
“Zullen we hem in de boom hangen?” vroeg Milo.
“Ja,” zei Flik. “Maar… mag ik iets vragen?”
Milo keek naar hem. “Wat?”
Flik wiebelde op zijn laarsjes. “Wil jij mij helpen met… de juiste maat van grapjes? Ik wil niet alleen rommel maken. Ik wil ook gezelligheid maken.”
Milo dacht even na, heel serieus. “Grapjes zijn leuk als iedereen lacht. Niet als mama schrikt. En niet als alles stuk gaat.”
Flik knikte langzaam. “Dus… kleine grapjes.”
“Ja,” zei Milo. “En als er rommel is, ruimen we op.”
Flik stak zijn hand uit. “Afgesproken.”
Milo schudde zijn hand. “Afgesproken.”
Samen hingen ze de kerstster bovenin de boom. Flik sprong hoog, Milo tilde hem een beetje op, en toen klikte de ster vast.
De boom leek ineens groter, alsof hij trots was.
Mama kwam de kamer binnen. Ze keek naar de boom en naar Milo's glinsterhaar. “Oh! Wat een mooie ster. En wat glinster jij.”
Milo glimlachte. “We hebben kerstideeën gemaakt.”
Mama keek naar het bord op tafel. “Wat gezellig! Koekjes bakken, kaart voor oma… liedje oefenen. Wat een goed plan.”
Flik zat heel stil achter de boom, maar hij stak zijn duim op.
Mama aaide Milo over zijn hoofd. “Kom, we maken warme chocolademelk.”
Milo fluisterde naar de boom: “Dank je, Flik.”
Flik fluisterde terug: “Dank jij, Milo.”
Later, met chocolademelk en een koekje, keek Milo naar het ideeënbord. Hij voelde zich groot, alsof hij Kerstmis mee had gebouwd.
Flik zat op de rand van de beker, zo klein dat niemand hem zag. Hij doopte stiekem zijn vinger in de slagroom en tekende een mini-sterretje op de tafel.
Milo keek streng… en toen lachte hij. “Dat is een kleine grap.”
Flik knipoogde. “De juiste maat.”
En boven in de boom twinkelde de kerstster, rustig en blij, alsof hij zei: hier is warmte, hier is lachen, hier is samen.
