Lina is vier. Ze heeft kleine laarsjes en een rode jas. Vandaag ruikt de tuin naar nat gras en zoete appels. De wind zegt “woesj” langs haar wangen.
In de keuken vindt Lina een oud kaartje. Het is van oma. Het papier voelt ruw, alsof het lang heeft geslapen. Op het kaartje staat een grote X, met een glimlach erbij.
“Een schat?” fluistert Lina.
Oma knikt. “Ja, een verborgen schat. Maar je moet goed kijken en slim luisteren.”
Lina pakt een krijtje. “Dan maak ik ook een X van vandaag, voor later!”
Buiten tikt het grind onder haar voeten: tik-tik-tik. Papa loopt mee, dichtbij. “Ik ben hier,” zegt hij zacht.
Op de kaart staan drie plaatjes: een blauwe bloem, een zingende steen, en een boom met een holletje.
Lina zoekt de blauwe bloem. Ze ziet er één bij het hek, helder als de lucht. Ze buigt. De bloem ruikt fris. Onder de bloem ligt een glad steentje met een streep erop.
“Goed gedaan,” zegt papa. “Wat zegt je steentje?”
Lina draait het om. Er staat: “Luister.”
Ze loopt verder. Bij de vijver ligt een grote, ronde steen. Als Lina erop tikt met haar vinger, klinkt het: “ping!” Alsof de steen zingt. Lina lacht.
“Ping! Ping!” zegt Lina. “Hallo, zing-steen!”
Onder de steen zit een klein houten pijltje. Het wijst naar de oude appelboom.
Bij de appelboom is het koel. De schors voelt bobbelig. In het holletje ligt iets dat glinstert. Lina's hart doet boem-boem, maar ze blijft rustig. Ze steekt haar hand erin. Het voelt zacht, als stof.
Ze haalt er een klein blikje uit. Het ruikt een beetje naar kaneel. Lina kijkt naar papa. “Mag ik?”
“Ja,” zegt papa. “Heel voorzichtig.”
Lina opent het blikje. Binnenin ligt geen goud, maar iets moois: een klein zakje zaadjes, een gouden ster van papier, en een briefje.
Op het briefje staat: “De echte schat is wat je plant en wat je onthoudt.”
Lina kijkt naar de zaadjes. “Dan plant ik ze!”
Oma komt naar buiten met een schepje. Samen maken ze een klein gaatje in de aarde. De aarde voelt koel en kruimelig tussen Lina's vingers. Ze legt de zaadjes erin en geeft water. Het water zegt “plok-plok”.
Daarna tekent Lina met haar krijtje een grote X op een platte steen. “Dit is de X van vandaag,” zegt ze trots.
Oma knuffelt haar. “Wat wijs. Zo weet je later: hier begon iets kleins.”
Lina glimlacht. De tuin is stil en blij. In haar zak zit de papieren ster. En in de grond wacht de nieuwe schat om te groeien.
