Lila is drie jaar oud. Lila houdt van water. Ze draagt een felblauwe zwemband. Haar haar zwaait als ze lacht.
Op een ochtend loopt Lila naar het strand. De zon is zacht. De zee roept zachtjes. "Kom," zegt de zee. Lila lacht. Ze stapt voorzichtig in het water. Het is warm en vriendelijk.
Een grote, glimlachende golf geeft Lila een duwtje. Plop! Een bubbel omringt haar. De bubbel is warm en glanst. "Hallo," fluistert de bubbel. Lila kan ademen onder water. Ze kijkt rond. Werden er problemen, de bubbel blijft bij haar.
Onder water is alles rustig en kleurig. Ze ziet kleine vissen in geel en rood. Er zwemt een vriendelijke schildpad. Hij heeft oude ogen en een zachte stem. "Ik heet Timo," zegt hij. "Wil je met mij mee?"
"Ja," zegt Lila blij. Ze pakt haar rode lintje. Ze houdt het lintje vast met twee vingers. Het lintje is licht en wiegt als een vlag.
Timo en Lila glijden over het zand. Ze zien een krabje dat bouwt aan een klein huis. Ze zien een zeepaardje dat danst. Een octopus zwaait zijn armen als bloemen. Alles beweegt rustig.
"Ik wil weten welke kant de stroom op gaat," zegt Lila. "Kunnen we dat samen testen?" Timo knikt. "Samen," zegt hij.
Ze vinden een breed stuk water met glinsterende planten. Lila knoopt het lintje aan een klein stokje. Ze houdt het stokje vast en steekt het lintje in het water. Het lintje wiegt zachtjes.
"Voel je dat?" vraagt Lila. Het lintje beweegt naar rechts. Het zwabbert en dan naar links. Lila zet het stokje stil. Het lintje fladdert rustig naar boven. "De stroom gaat die kant op," zegt ze. "Kijk."
Een school vissen zwemt langs het lintje. De vissen zingen een zacht lied. "Swim, swim," zingen ze. Lila lacht. Ze voelt zich dapper en slim.
Ze varen verder. Plots ziet Lila iets glinsteren tussen de stenen. Het is een grote, glimmende schelp. Er zit iets in. Een klein zeesterretje piept zacht. "Help," zegt het zeesterretje. Het kan niet terug naar zijn plekje.
Lila voelt haar hart warm worden. Ze pakt het lintje. "Kom," zegt ze. "We helpen." Timo en de octopus komen dichtbij. De octopus gebruikt één arm. De krab tilt met zijn pincet. De vissen duwen zachtjes. Iedereen werkt samen.
Samen tillen ze het zeesterretje op. Lila legt hem zachtjes op een vlakke steen. "Dank je," zegt het zeesterretje. Het knippert tevreden. Lila voelt zich trots. Ze zegt: "Samen is fijn."
De zee brengt hen dieper. De kleuren worden blauwer en geler. Kleine lichtjes zwemmen rond. Het is een bende van zeepaardjes, kwalletjes en kleine vissen. Ze maken een kring. Ze zingen zacht. De bubbels dansen.
"Kunnen we verder?" vraagt Lila. "Natuurlijk," zegt Timo. Ze volgen het lintje. Het lintje laat het pad zien. Af en toe raakt het vast aan een plant. Lila lacht. Ze trekt zachtjes. Het lintje maakt een klein sprongetje vrij.
Terwijl ze zwemt, komen ze bij een koraalheuvel. De koraal is roze en oranje. Er groeit zacht mos. Er kruipt een schattig zeepaardje in een tunnel. Lila kijkt met grote ogen.
"Zal je mij helpen, Lila?" vraagt een kleine vis. "Ik ben mijn steentje kwijt." De vis is verdrietig. Lila voelt het. Ze knijpt in het lintje en zegt: "We zoeken samen."
Ze zoeken tussen de koraalarmen. De octopus reikt overal. Timo duwt stenen zachtjes. De krab graaft met zijn pootjes. Lila houdt haar lintje klaar. Ze wijst waar te zoeken.
Na een korte tijd vindt het zeepaardje zijn steentje. Het glinstert blauw. De kleine vis sprong van blijdschap. "Dank je!" zegt hij. Iedereen lacht. Lila voelt zich warm vanbinnen.
De zee wordt dieper. De zon blijft zacht boven hen. Lila houdt het lintje stevig vast. Soms is de stroom sterk. Het lintje golft en trekt. Lila voelt haar buik huppelen. Ze ademt rustig. "Ik kan het," denkt ze. Ze gebruikt haar armen. Ze duwt met Timo. Ze zwemt met de octopus.
Ze leren dat als je samen werkt, alles makkelijker gaat. Als de stroom harder trekt, leggen ze hun handen samen. Ze voelen dat ze niet alleen zijn. De krab zegt dapper: "Wij houden vast." En zo doen ze dat.
Diep in de zee vinden ze een klein eiland van schelpen. Daar woont een oude zeeslak. De zeeslak zit op een zacht bed van mos. Hij zucht. "Meneer Slak," zegt Lila zacht. "Wat is er?"
De zeeslak vertelt: "De schoen van de geitenvis is weg. Hij is een stukje van de heuvel gerold." Lila kijkt naar het lintje. Ze weet al hoe te helpen.
"Wij zoeken," zegt ze. Ze en haar vrienden lopen — of eigenlijk zwemmen — rond. Het lintje wijst soms de weg. Soms niet. Maar ze geven niet op.
Samen vinden ze de schoen. Hij ligt tussen twee stenen. De octopus duwt, de krab tilt, Timo duwt zachtjes. Lila pakt de schoen met haar vingers en legt hem bij de zeeslak. De zeeslak glinstert van blijdschap. "Dank je," zegt hij traag en warm.
De zon zakt langzaam. De bubbels zingen een slaapliedje. Lila voelt zich moe en blij. Timo brengt haar terug naar de rand van het water. De bubbel rond haar begint zacht te stijgen. Het lintje hangt nog in haar hand.
"Bedankt," zegt Lila tegen haar nieuwe vrienden. "Samen is sterk." Ze geeft het lintje een kleine zwaai. "Dag," zingen de vissen.
De bubbel komt hoog en plopt zacht op het strand. Lila stapt uit het water. Haar voeten zijn nat en koud. Ze kijkt naar het lintje. Het glanst nog in de zon.
Mamma wacht met een warme handdoek. Ze knuffelt Lila. "Heb je veel gezien?" vraagt mamma. Lila knikt en houdt het lintje vast. "Ja," zegt ze. "Samen met vrienden."
Thuis legt Lila het lintje naast haar knuffel. Ze sluit haar ogen. Ze hoort het zachte lied van de zee nog even. Ze droomt van kleuren, glimlachen en kleine handen die helpen.
De nacht is rustig. Lila slaapt. De zee bewaart haar dromen. Morgen zal ze weer spelen. Maar nu is het tijd om te rusten. Alles is veilig. Alles is goed.
